CDA neemt groot risico met J.P. op 1 (deel 2)
In een weblog drie maanden geleden (zie archief 15 maart ) heb ik mijn nek uitgestoken en ernstige bedenkingen geuit tegen de benoeming van Jan Peter Balkenende tot lijsttrekker van het CDA. Bij die gelegenheid heb ik voor het CDA een grote nederlaag voorspeld. Dat was voor mij als levenslange en trouwe CDA aanhanger een hele stap. Graag had ik nu dan ook mijn ongelijk in het publiek beleden om zo absolutie te krijgen voor mijn kennelijke dwaling. Helaas ik heb gelijk gehad……..en niet zo’n beetje ook!
Alle seinen stonden voor mij op rood bij die bliksemsnelle benoeming van Balkenende tot lijsttrekker door het partijbestuur, zonder enige serieuze terugkoppeling met de kiezer en leden. Na het geklungel rond de manier waarop wij op foute gronden in de oorlog met Irak waren gerommeld en het gedoe over de verlenging van de missie in Uruzgan was het mij (en velen met mij!) wel duidelijk dat de houdbaarheidsdatum van onze lijsttrekker voorbij was. Helaas werd door het CDA-partijbestuur, door J.P. supersnel op het schild te heffen, toen al een onomkeerbare realiteit gecreëerd.
Dat de afstraffing zo hardhandig zou worden verraste mij wel. Het is nu nog te vroeg om tot een afgewogen oordeel over de oorzaken te komen. Ik zal mij daartoe ook niet laten verleiden. Vele elementen zijn aan te wijzen waarvan de fragmentatie van het politieke veld (met 31 zetels de grootste worden is volgens mij nog niet vaak gebeurd) en het snelle “switchen” van de voorkeur van de kiezer zijn daarbij wel erg opvallend.
Om mij even te beperken tot het onderwerp van deze weblog; het afscheid van Balkenende was indrukwekkend, in stijl en voorbeeldig. Er liggen ongetwijfeld voor hem nog mooie uitdagingen in het verschiet.
Dat er ook een grote schoonmaak gehouden moet worden in het CDA-partijbestuur, voor haar speciale rol in deze ontmanteling van het CDA, spreekt vanzelf. Een partijbestuur dat de tekenen aan de wand niet verstaat en dat niet bij machte was (of wilde zijn) de ambitie van haar voorman te beteugelen, moet haar functioneren ter discussie stellen.
Overigens moet ik erkennen dat ik bij diezelfde gelegenheid Jack de Vries heb aanbevolen. “Met de kennis van nu” zou dat ook al geen gelukkige keuze zijn geweest!