In chocoladeletters stond het op de gemeentepagina van de Ahrenberger. “In Veldhoven is september de Maand van het Applaus voor alle vrijwilligers”. Mooie woorden, maar niet voor 4500 leden en honderden vrijwilligers van de ouderenbonden in Veldhoven, verenigd in de Seniorenraad. In plaats van “Applaus” kregen zij van wethouder Caroline van der Weijden een koude douche met de mededeling dat de ouderenbonden als vrijwilligersorganisatie waren ingedeeld bij de categorie met de grootste korting op de toch al bescheiden subsidie. Een korting die in feite het werk ernstig bemoeilijkt zo niet deels onmogelijk maakt…….. 

Het was een bittere pil die de ouderenbonden in Veldhoven te slikken kregen. Hun werk wordt bij dit gemeentebestuur plotseling niet hoog meer aangeslagen. In eerste benadering worden zij maximaal gekort op de subsidie. Een harde slag voor het vrijwilligerswerk van de ouderenbonden en de Seniorenraad dat naast belangenbehartiging grotendeels gericht is op  “het voortraject van de gemeentelijke WMO”; namelijk het  bevorderen van de sociale contacten tussen ouderen, het verhogen van de zelfredzaamheid, het voorkomen van eenzaamheid en het geven van hulp en advies op vele terreinen. 

Het is deze expliciete gemeentelijke ontkenning van de waarde van het ouderenwerk die pijn doet en onbegrip wekt. Reden voor de Seniorenraad en de ouderenbonden om aan te dringen op een onderzoek naar de bijdrage van het werk van de ouderenbonden aan de gemeentelijke doelstellingen geformuleerd in het WMO( Wet Maatschappelijke Ondersteuning). In een eerste reactie van de wethouder tijdens het overleg werd deze suggestie van de ouderenbonden en Seniorenraad  positief benaderd. Een  verheugend signaal! 

Onderzoek naar waarde ouderenwerk. 

Zoals ik al eens in een eerder weblog heb uitgeschreven is de omvang van het ouderenwerk in Veldhoven verbazingwekkend! De gezamenlijke ouderenbonden (KBO en PVGE)  organiseren jaarlijks meer dan 5000 sociale “contactmomenten”. Daarbij horen persoonlijke contacten (één op één), zoals belastinghulp, ziekenbezoek of ouderenadvies, maar ook grotere bijeenkomsten met een recreatieve, sportieve of educatieve inslag. Gemiddeld over alle 5000  bijeenkomsten worden deze bezocht door 10-20 mensen. Bij de organisatie daarvan zijn vele honderden vrijwilligers in Veldhoven betrokken. 

Het  op waarde schatten en onderzoeken van deze activiteiten op hun “maatschappelijk rendement” is een type onderzoek dat in het nabije verleden in andere plaatsen (bijvoorbeeld Rotterdam en Nijmegen) al enige malen is uitgevoerd voor organisaties als de kerken. Daarbij moet men denken aan kerkelijk jeugdwerk, diaconale hulpverlening, gemeenschapsopbouw, bijstand en hulp aan kwetsbare groepen etcetera.  Voor een stad als Rotterdam werd becijferd dat deze Maatschappelijke Ondersteuning (omgerekend in Euro’s)   kan oplopen tot een bijdrage van meer dan 100 miljoen!  Een drietal jaren geleden heb ik in vragen in de gemeenteraad van Veldhoven daar al eens aandacht aan gegeven. Het toentertijd door de CDA-fractie gevraagde onderzoek naar het “maatschappelijk rendement” van de Kerken in Veldhoven werd afgedaan met ( laffe en onzinnige) verwijzingen naar de scheiding van Kerk en Staat. Ten aanzien van de bijdrage van Ouderenbonden geldt dit excuus natuurlijk niet. 

 Ook zonder (financiële) consequenties te willen verbinden aan een dergelijk onderzoek naar het “maatschappelijk rendement” van vrijwilligersorganisaties zoals het werk van de ouderenbonden, zouden de resultaten aan de basis kunnen liggen van gemeentelijke erkenning die ook voor de ouderenbonden als ”Applaus”  in de oren kunnen klinken, ook in de tijden van bezuinigingen! 

8 oktober 2011

 

 

Deze week vielen mij een tweetal opmerkelijke signalen op via de media. Niet bepaald onopvallend, maar wel betekenisvol en gerelateerd aan mijn politieke verleden als CDA activist. De tijd van actieve politiek is inmiddels al weer dik voorbij maar dat betekent niet dat het wel en wee van het CDA mij niet meer interesseert. Daarom toch even een enkel woordje over het volgende…. 

Doe normaal joh….! 

Deze woorden staan voor de serie kribbige, pesterige en onconventionele uitlatingen van voornamelijk PVV leider Wilders tijdens de Algemene Beschouwingen. Ze zijn in de media eindeloos herhaald en becommentarieerd dus daarover wil ik het niet direct hebben. Wat mij wel opviel was de manier waarop bijvoorbeeld Mirjam Sterk van de CDA fractie zich uitputte tijdens interviews om vooral het antwoord op de vraag te ontwijken wat de CDA-fractie daar nu eigenlijk van vond. En of de fractie niet ook van mening was dat op deze manier met elkaar omgaan geen demonstratie was van waar het CDA voor stond. En bovendien geen voorbeeld van het maatschappijbeeld en de omgangsvormen die men propageert. Het gedraai van Mirjam Sterk was beschamend en tenenkrommend. Dan was de beschaafde schrobbering die de CDA fractievoorzitter van Haersma Buma in de Kamer aan Wilders uitdeelde tenminste nog stijlvol.

Mijn vraag blijft; hoelang zal het nog duren voordat de CDA leiding en bewindslieden deze vlucht naar voren nog volhouden voordat ze zich realiseren dat ze het merendeel van hun leden definitief zijn verloren? 

Camiel Eurlings verschiet van kleur 

Ook Camiel Eurlings, voormalig kroonprins van het CDA, die een rustige baan zocht om aan gezinsvorming te gaan doen, was opmerkelijk bezig in zijn nieuwe (kennelijk rustige) baan als directeur van de vrachttak van KLM/Air France. Hij is inmiddels alleen en hij heeft ook het licht gezien ten aanzien van de broeikasgassen uitstoot van de luchtvaart. De concurrentiepositie van zijn broodheer zou te zeer verzwakken bij het invoeren van een emissiestelsel voor de luchtvaart, zo meent hij nu. Een opmerkelijke ommezwaai van deze door rentmeesterschap gedreven oorspronkelijke voorstander van een emissiestelsel voor de luchtvaart in zijn vorige leven als CDA prominent, Europarlementariër en minister. Kenmerkend voor het gemak waarmee men in de commercie met principiële standpunten omspringt maar zeker ook illustratief voor de diepgang waarmee Camiel Eurlings met de uitgangspunten over rentmeesterschap van zijn eigen partij is verbonden.

Hoe jammer ook, het vereenvoudigt zonder twijfel toekomstige keuzes voor het leiderschap in het CDA! 

26 september 2011

 

 

De zomer is langzamerhand voorbij. Tijd voor een nieuwe weblog.

Deze zomer was het weer zover, twee van mijn kleinkinderen hadden de 12 jarige leeftijd bereikt en stonden op het punt naar het vervolgonderwijs te gaan. Een aantal jaren geleden hebben wij besloten om met ieder van onze 12-jarige kleinkinderen op dat moment samen even stil te staan bij deze stap en het belang daarvan te “bespreken en overdenken” tijdens een (verre) reis met “opa en oma”. Traditiegetrouw heeft deze reis de vorm van autotrektocht van een week of twee door de Verenigde Staten. Zo ook deze keer.

Op zoek naar talenten

Het zal wel een “afwijking” zijn die ik heb overgehouden van mijn werk in het onderwijs en aan de Universiteit maar het motiveren van mijn kleinkinderen om hun talenten  te ontwikkelen en al in een vroeg stadium proberen te ontdekken waar die liggen, kan ik niet onderdrukken. De overgang van basisschool naar het

vervolgonderwijs (wat dat ook moge zijn) is wat mij betreft daarvoor een goed moment, omdat daarmee al enigermate de richting, misschien beter de “basis” van hun verdere ontwikkeling wordt gelegd. Al enige jaren geleden hebben we besloten dit moment als grootouders een extra accent en aandacht te geven door samen met de betreffende 12-jarige(n)  een (vooral voor hen)  spannende reis te maken met veel nieuwe ervaringen en tijd voor elkaar. Naast alle mooie bedoelingen komt het er natuurlijk vooral op neer dat het een heerlijke tijd wordt met als belangrijkste boodschap dat wij het belangrijk vinden dat het goed met hen gaat en daar graag aan willen meewerken.

Op reis door USA

Dit jaar hadden wij gekozen voor de trip beginnend in San Francisco en vandaar met een huurauto via Yosemite National  Park naar Death Valley en Las Vegas. Vervolgens naar de oorspronkelijke Indianen territoria in Utah en Arizona via Bryce National Park en Capitol Reef naar de Valley of the Gods, Mexican Hat, Monument Valley en de Grand Canyon. Vandaar via Phoenix en Joshua Tree naar Los Angeles.. Ofschoon ik

 een aantal van deze plaatsen in het verleden al vele malen met studenten heb bezocht (er zijn in het Westelijk deel van de USA nu eenmaal altijd veel wetenschappelijke conferenties! ), ben ik toch iedere keer weer onder de indruk. Een prachtig land met veel afwisseling, betoverende, ja zelfs opwindende landschappen en alles op een beperkte met een auto bereikbare schaal en een overmaat van simpele motels onderweg. Voor de liefhebbers van de wat meer stedelijke attracties zijn er San Francisco en Los Angeles onder handbereik. Maar ook Las Vegas is als attractie wel grappig vooral ook omdat de prijzen voor overnachtingen in die glitterpaleizen verassend laag zijn!

Als uitsmijter was er deze keer een surprise aan het einde op het vliegveld. Onze vlucht bleek “overboekt” te zijn. We kregen met zijn vieren het aanbod een dagje langer te blijven in een luxe hotel met alles erop en eraan. Bovendien, daar bovenop, een financiële  compensatie voor het  “ongerief” die bijna voldoende was om de gehele kosten van de vliegreis te dekken. Wij hebben besloten om British Airways uit de moeilijkheden te helpen en hun aanbod geaccepteerd. Wel een fijn gevoel, zo’n goede daad aan het einde van de reis en natuurlijk een wijze les voor de kleinkinderen!

7 september 2011

 

 

Waarschijnlijk in een poging om alvast een voorschotje te nemen op het nieuwe CDA denken heeft het tweede Kamerlid Sabine Uitslag haar (vereenvoudigde en vernieuwde CDA?) visie op mantelzorg proberen te verkopen. Niet al te opvallend weliswaar, maar wel opgemerkt! In een korte column op een website getiteld “Zorg en Welzijn” vraagt zij zich af wat “mantelzorg” eigenlijk is. Of mantelzorg eigenlijk niet hetzelfde is als voor je lief een ontbijtje maken of voor de derde keer in een nacht je baby uit bed halen…  Was het vroeger niet veel moeilijker…..

 Dat soort simplificerende, quasi diepgaande gedachten over mantelzorgers had zij beter voor zichzelf kunnen houden totdat zij ( en het liefst samen met het CDA ) eruit was. Nu stuitte zij eigenlijk alleen op onbegrip, woede en hoon van echte mantelzorgers.

Voor het geval dat u het gemist zou hebben en in het kader van het kritisch en verontrust volgen van mijn partij besteed ik er hier aandacht aan. 

Goed bedoeld maar verkeerd begrepen? 

Onder de titel “De waardevolle samenleving” vroeg Sabine Uitslag, Tweede Kamerlid voor het CDA, zich in een column af wat “mantelzorg” eigenlijk was. Voor een kritische beschouwer op zich zelf natuurlijk al enigszins typisch voor een lid van de Tweede kamer, lid van de coalitie die “Zorg” , als woordvoerder namens het CDA, de visie van haar partij in regeringsbeleid tracht om te zetten! Als je het zelf nog niet weet kun je beter in het geniep zo hier en daar eens informeren en niet zo publiekelijk je onwetendheid of aarzelingen etaleren. Zeker niet als het om een open zenuw in het beleid gaat.

Hoon in de vorm van honderden reacties is haar deel. In het gunstigste geval wenst men haar toe volwassen te worden, haar puberale “kijkmijeensdiepgaandfilosoferen”  toontje na te laten en zich beter te oriënteren op het gebied dat zij als woordvoerder voor haar fractie verwacht wordt te overzien en daarvoor beleid te ontwikkelen.

Voor de goede orde zal ik enige frasen die tot opwinding aanleiding gaven kort aanduiden. De volledige tekst en commentaren kunt u terugvinden op de website www.zorgwelzijn.nl . 

“Laatst was ik in het weekend een ontbijtje aan het klaar maken voor mezelf en mijn lief en ik vroeg me af: ben ik nu aan het mantelzorgen? Wat is eigenlijk de definitie van mantelzorg?……. Wat is normale zorg en wat is extra. …….. Dat zijn zo van die vragen die me de hele week kunnen bezighouden.

Wat ik overal lees en hoor is dat de groep mantelzorgers heel groot is en dat ze het enorm zwaar hebben. Maar hoe ging dat ‘vroeger” dan? Was het, toen er nog geen computer, skype, robot-stofzuiger en wasmachine was, dan niet nog veel zwaarder?

En wie is dan die mantelzorger? Als jij je oude vader helpt met de steunkousen en je kookt zijn potje (gewoon wat extra’s van wat je zelf kookt…) is dat dan mantelzorg? Valt daar dan ook het bezoekje op zaterdag of zondag onder? Of valt dat gewoon onder de noemer “gezelligheid”? Is een moeder die haar baby voor de derde keer in een nacht uit bed haalt om te verzorgen een mantelzorger?……..

Inmiddels ben ik in mijn speurtocht wel wat wijzer geworden. Mijn conclusie is dat we mantelzorg tegenwoordig kwantificeren en daarmee wordt datgene wat we altijd vanzelfsprekend was opeens iets waar eisen en verwachtingen aan worden gesteld. Maar mijn boodschap is dat het juist hartstikke waardevol is als je de yogales moet afzeggen omdat je gaat koken voor een doodzieke vriendin…….” 

Het grootste bezwaar dat ik (en velen met mij) met deze column heb, is het absolute onbegrip van mantelzorg die het uitstraalt. Sterker nog de gebruikte voorbeelden (yogales een keertje afzeggen, baby uit bed) zijn eigenlijk beledigend en denigrerend ten aanzien van de echte mantelzorger. De meestal niet zelf gekozen zorgtaak en niet vrijblijvende (omvangrijke) inspanningen van de mantelzorger voor hulpbehoevenden worden, zo lijkt het, door Uitslag gebagatelliseerd. Het gaat niet aan om de langdurige zorg voor hulpbehoevende familieleden of naasten van meer dan 1 miljoen Nederlanders te vergelijken met het incidenteel afzeggen van Yogales. De helft van alle mantelzorgers doet dit permanent alle dagen van de week, 24 uur per dag en is daarmee zwaar belast. Dat heeft weinig te maken met het wekelijkse gezellige bezoekje aan je oude vader. 

Mantelzorg, vroeger en nu 

Met de verwijzing en vraagstelling naar vroeger in haar column, (toen hulp. lees “mantelzorg” of “naoaberschap”  vanzelfsprekend was, terwijl er nu van alles geëist en verwacht wordt), roept zij de verdenking op van een ietwat genante beperkte  kennis over belangrijke verschillen tussen vroeger en nu. De noodzaak voor mantelzorg (algemeen informele zorg, vrijwilligerswerk) is juist in onze tijd ontstaan doordat de overheid er nu op aandringt dat ouderen zolang mogelijk thuis blijven wonen. Daarmee worden de zorgkosten verlaagd door de inzet van mantelzorgers en vrijwilligers, die op dit moment al ¾ van de zorg verlenen (zie Emancipatiemonitor 2010). Aan de vraag naar het verschil tussen vroeger en nu kan worden toegevoegd  het toenemende aantal ouderen (vergrijzing en dus toenemende behoefte aan zorg) en het afnemende aantal potentiële zorgverleners vanwege de toegenomen participatie van vrouwen aan het arbeidsproces en de hogere pensioenleeftijd.

Tezamen levert dit een niet te missen beeld op van de groei van de behoefte aan mantelzorg aan de ene kant en anderzijds het gebrek aan mensen om in die behoefte te voorzien. Een CDA visie zou moeten voorzien in de oplossing daarvan in plaats van het geniale denkproces (“dat zijn zo van die vragen die me de hele week kunnen bezighouden”) van Sabine waarmee de onmisbare mantelzorgers in de gordijnen worden gejaagd en geen enkel alternatief wordt geboden. 

Omwille van de volledigheid en ter informatie aan Sabine Uitslag die blijk geeft normale dagelijkse zorg voor familie niet te kunnen onderscheiden van “mantelzorg”, hierbij een definitie van mantelzorg waar Uitslag zo node naar zoekt.” Mantelzorg” is de langdurige zorg voor chronisch zieke, gehandicapte of anderszins hulpbehoevende partner, ouder, kind of ander familielid, vriend of kennis. Deze zorg wordt minimaal 8 uur per week gegeven en/of langer dan drie maanden en is onbetaald.

Verkeerd begrepen maar goed bedoeld? 

Ook ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe het mogelijk is dat een gekozen Tweede Kamerlid die nota-bene afkomstig is uit de zorg, een scheve schaats van deze allure kan rijden. In een reactie in een lokale Twentse krant (Tubantia) laat zij weten verkeerd begrepen te zijn.

Gelukkig maar. We zullen er ongetwijfeld later meer van horen. De uithaal van Sabine  in dezelfde reactie in Tubantia in de richting van de honderden gemeende reacties (“reaguurders”) lijkt mij nog niet helemaal de goede benadering. 

 4 augustus 2011

 

Halbe Zijlstra, staatssecretaris OCW

Er zijn voldoende redenen om op deze plaats eens aandacht aan het onderwijs te geven. De verbeteringsvoorstellen, de bezuinigingen, de onderzoeken over de kwaliteit, de aloude stokpaardjes ,de hervormingen en niet te vergeten de schandalen buitelen de laatste tijd over elkaar heen. En bestuurders en politici nemen de kans waar hun hobby’s te realiseren. Het ooit zo gewaardeerde Nederlandse onderwijssysteem, mondiaal geprezen, schrompelt in elkaar.

Natuurlijk hoeft men het niet eens te zijn met de in de aanhef geconstateerde achteruitgang van de kwaliteit van ons Nederlandse onderwijs (en ik heb zo hier en daar wel eens een artikel gelezen waarin die achteruitgang wordt betwist), maar ik durf te stellen dat deze auteurs of niet volledig op de hoogte zijn of andere oogmerken hebben dan de kwaliteit van het onderwijs. Ik realiseer mij dat dit nogal bot en arrogant klinkt, maar soms moet je duidelijk zijn, zeker als je weet waar het over gaat.

Mijn basis om, met enige kennis van zaken (en zonder vooroordeel hoop ik), een mening te hebben over de kwaliteit van (in ieder geval een belangrijk deel van) ons Nederlandse onderwijs, is gebaseerd op jarenlange ervaring. Zowel met het onderwijs op het basisonderwijs als in de bètavakken aan het middelbaar onderwijs (havo), voorbereidend wetenschappelijk onderwijs (vwo) en hoger onderwijs. Het gaat daarbij zowel om het geven van onderwijs als het lijden onder de resultaten daarvan, bijvoorbeeld in de vervolgopleidingen en de praktijk. 

Na dit verbale spierballenvertoon kunnen wij ter zake komen. Voor een uitvoerig betoog over het een en ander is het format van een weblog niet zo geschikt. Ik wil mij dus beperken tot een aantal volgens mij sprekende voorbeelden. Wel wil ik hier graag, om te beginnen, verwijzen naar een tweetal bijdragen in dagblad Trouw van de laatste tijd. De ene van de hand van Nelleke Noordervliet , schrijfster en vaste columniste van Trouw  onder de titel “Onderwijs is kapot geëgaliseerd” (Trouw  11 juni) en de tweede van Hanne Obbink, onder de titel: ”Onderwijs mythes doorgeprikt” (Trouw  21 juni). Beiden vertegenwoordigen in zekere zin uitersten, zoals uit de titels ook al blijkt, maar ik kan mij heel wel vinden in de “filippica” die Nelleke Noordervliet uitbraakt in haar bijdrage. Ik kan het niet nalaten om u in de stemming te brengen en de toon te zetten van deze weblog door enkele pakkende passages te parafraseren/citeren: 

“Het Nederlandse onderwijs levert dus een grote grauwe middelmaat af. Docenten zijn middelmatig, leerlingen presteren middelmatig. Het mocht ook wat kosten:het bedrag dat naar onderwijs gaat is verveelvoudigd  Een geringe prijs voor een egalitair ideaal……… Het heeft wel enige vaardigheid en inventiviteit geëist zo ver te komen. HBO-diploma’s werden weggegeven, stapelen van opleidingen tegengegaan. Het nivo van het eindexamen moest stelselmatig omlaag worden geschroefd. Coulant berekend schoolonderzoek haalde het cijfer op………

.Zij-instromers hoefden geen bevoegdheid te hebben. De leraar raakte uit het zicht in een verstikkende deken van onderwijsondersteunende instellingen, managementcursussen, begeleidingsdiensten, fusiecoördinatoren en andere flauwekul………

Om dat fantastische resultaat te bereiken werd de afgelopen  decennia ook flink gewerkt aan het ambitieniveau  van de jeugd. Met minimale inspanning een zesje halen was het hoogste doel………Ook is zwaar ingezet op demotivatie van docenten en aanpassing van hun kennisniveau. Pabo- studenten konden de tafel van acht niet meer opzeggen; bij het spellen van werkwoordsvormen plakten ze willekeurig een d of dt achter de stam. Het effect was grandioos. Basisschoolleerlingen werden massaal van de Cito-toets uitgesloten omdat ze die toch niet zouden halen………..”   

En dit is nog maar een fractie van haar column! 

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat In het tweede genoemde artikel van Hanne Obbink  een dappere poging wordt gedaan om 4 van de hardnekkigste mythes (waar hierboven vrolijk in wordt gegrasduind!) door te prikken, een en ander te nuanceren en alternatieve redenen aan te dragen voor geconstateerd falen. Uitvoerig, maar naar mijn mening niet overal even overtuigend. 

Hoe dan ook, ik wilde daarnaast, uit mijn eigen ervaring, gedreven door opgekropte teleurstelling en verontwaardiging, aandacht vragen voor tot dusver wat onderbelichte aspecten, die wat mij betreft in de discussie over de kwaliteit van ons onderwijs moeten worden betrokken. 

Onderwijs veranderen kost tijd 

Een van de meest opvallende verschijnselen bij het invoeren van nieuwe experimenten in het onderwijs is dat men regelmatig nieuwe experimenten start  voordat het vorige experiment is geanalyseerd. Sterker nog, het is niet uitgesloten dat het systeem al weer veranderd wordt zelfs voordat het geheel 1 keer volledig is uitgevoerd. Bedenk wel, het beoordelen van de effecten van een leersysteem/studieprogramma of methode duurt van nature minimaal de duur van de opleiding en dat is al gauw enige jaren. Voor je met zekerheid iets over een verandering in de leermethode en de bereikte doelen kunt zeggen moet je dat toch wel voor meerdere studenten populaties nagaan. Deze simpele regel wordt in het moderne geknutsel aan het onderwijs bijna standaard overtreden. Voor de ene herstructurering van het programma is voltooid is de volgende al onderweg. Zo kan ik mij uit eigen ervaring herinneren dat er op de universiteit voor dezelfde opleiding als natuurkundig ingenieur 4 studieprogramma’s tegelijkertijd in werking waren!!! Een extreem geval van falend beleid, dat wel, maar zeker niet uitzonderlijk!. Het effect van de onderwijshervorming is kennelijk van ondergeschikt belang en lijkt soms een speelbal van kortlopende politieke (publicitaire?) belangen, 

 Kwaliteit van onderwijs begint bij basis 

Het is een waarheid als een koe, de kwaliteit van het onderwijssysteem begint bij het basisonderwijs. En die kwaliteit wordt in belangrijke mate bepaald door de” kwaliteit”, oftewel het nivo van kennis en kunde van de onderwijzer(es). Daarover valt veel te zeggen. Er heeft in de 80-er en 90-er jaren een vermenging van kleuterkweek en kweekschool plaats gevonden, de (instroom)eisen van de Pabo,s zijn versoepeld, de basisscholen zijn vervrouwelijkt en er is een toenemende (politiek gemotiveerde) regel- en bemoeizucht van de overheid welke de scholen heeft opgezadeld met vele (ad hoc) maatschappelijke taken die de aandacht heeft afgeleid van de primaire leerdoelen (waaronder taal en rekenen).

Voor mij is niet precies duidelijk hoe de diverse hierboven genoemde factoren elkaar beïnvloeden maar het resultaat is dat de kwaliteit van het basisonderwijs lijkt te zijn gedaald, de bemensing van het basisonderwijsveld in korte tijd een dramatische wijziging heeft  ondergaan en de kinderen werden/worden blootgesteld aan een variëteit van maatschappelijk gewenste experimenten zonder duidelijk zicht op resultaten. 

Bij de afscheidssessies (de fameuze “musicals” waar in groep 8 maanden van kostbare schooltijd aan wordt  besteed) van twee van mijn 12 jarige kleinkinderen in Ouderkerk a.d. Amstel en in Almere was het overduidelijk: een (1) op de tien(10)  onderwijzers is man, de rest is vrouw. Wat is er in vredesnaam gebeurd de laatste 20 jaar? Is dit bewust gestuurd? En zo niet, waarom is dit dan zo ontstaan? En welke betekenis heeft dat in termen van kwaliteit? En is dat wenselijk? Ergens bekruipt mij het gevoel dat hier iets volledig uit de hand is gelopen, onbedoeld en ongestuurd, maar wel met grote gevolgen. 

“Schokkende” ervaringen  

Het is niet moeilijk om een aantal opvallende ervaringen te verzamelen die een aanduiding geven van de huidige kwaliteit van de onderwijsgevenden. Hierbij doel ik op de “vakkennis” van de basisstof die men verondersteld wordt aan de kinderen mee te geven. Simpel taal en rekenen dus, om te beginnen. Ik wil nadrukkelijk geen twijfel zaaien over de inzet en bevlogenheid van de lesgevenden. Die staan voor mij vast en zijn boven alle twijfel verheven.

Het gaat om het kennisniveau, of liever het soms opvallend gebrek daaraan.

Ik denk niet dat ik hier behoef uit te wijden over de briefjes van de leerkrachten die de kinderen mee naar huis nemen waarin niet zelden genante spelfouten voorkomen. Maar ook op het gebied van de tweede pijler van de basiskennis, het rekenen, zijn er “schokkende” ervaringen te melden. Zo kwam ik er, tot mijn stomme verbazing, pas geleden achter dat het begrip “procenten”, een gewoon onderdeel van de Cito toets, voor een aantal lesgevenden nog behoorlijk wat geheimen heeft. Het is natuurlijk niet erg bevorderlijk voor de kennisoverdracht als de lesgevende niet mijlenver boven de stof staat en op vele manieren kan uitleggen!

Een laatste “schokkend” voorbeeld is de melding in de kranten van een paar dagen geleden (20 juli 2011) dat slechts 42 procent van de onderwijsassistenten op Amsterdamse basisscholen een voldoende haalt voor begrijpend lezen! Dat wil dus zeggen dat vooral de assistenten die ingehuurd waren om de leerkrachten te ondersteunen, die steun wat taal betreft zelf het meeste nodig hebben! 

Leidse Universiteit trekt foute conclusies 

In een van mijn kranten vond ik een paar dagen geleden een protest tegen het plan van onderwijs staatssecretaris Halbe Zijlstra om selectie aan de poort van de universiteit toe te gaan passen. Ik wil even afzien van de merites van dit concrete plan maar mij concentreren op de reactie van de Leidse Universiteit. Het protest van de Leidse Universiteit ging onder de kop: ”Cijferlijst zegt niets over student in spe”, en dat was ook de inhoud van hun bezwaar tegen selectie op basis van VWO cijfers. Dit nu is lariekoek en dat kan ik bewijzen.

De relatie tussen eindcijfers op het VWO en de cijfers in het eerste jaar aan de Universiteit zijn aan de Faculteit Technische Natuurkunde van de Technische Universiteit Eindhoven gedurende vele jaren bijgehouden.Zij werden Nijgh diagrammen genoemd ter ere van dr Nijgh die de gegevens verzamelde en analyseerde, Uit deze zorgvuldige en uitputtende analyses van een populatie van ~ 1000 eerstejaars studenten Technische Natuurkunde, is een punt wel duidelijk: er is een zeer duidelijke relatie tussen de cijfers voor exacte vakken op de vwo eindexamen lijst en de behaalde resultaten voor de natuurkunde- en wiskunde vakken in het eerste universitaire jaar! In gemiddelde termen gesproken geeft deze relatie aan dat de cijfers voor de natuurkunde- en wiskunde vakken op de universiteit gemiddeld 2 punten lager zijn dan op het VWO. In andere woorden, met een 7 of lager voor wis- en natuurkunde is de kans om de studie Technische Natuurkunde op de universiteit succesvol af te ronden klein tot verwaarloosbaar is. Voor eindcijfers 9 en 10 op het VWO is de kans zeer groot tot “onvermijdelijk” dat men het diploma aan de Universiteit behaalt! Er is dus geen sprake van de claim: “Cijferlijst zegt niets over student in spe”, zoals de Leidse Universiteit beweert. Integendeel,de vwo cijferlijst geeft een duidelijke indicatie van de slagingskansen in het eerste universiteitsjaar.

Alweer een geval van “ruis op de lijn” van de communicatie. Stellige beweringen op basis van meningen en niet van feiten, op grond waarvan ongetwijfeld wel weer een minister of staatssecretaris is te overtuigen omdat het aansluit bij zijn “opvattingen” of maatschappijvisie. 

Niet alles is kommer en kwel 

Als afsluiting van deze weblog kies ik toch voor een positief einde. Niet alles is kommer en kwel. Veel van de initiatieven vinden hun oorsprong in de bezetenheid het beter te doen ten behoeve van de jeugd en de toekomstige generaties. Het onderwijs is dus van nature in beweging, maar een beweging over generaties en niet van de ene dag op de andere (of van het ene kabinet op de andere). Wat dat betreft is er voor het onderwijs nog veel te leren! 

29 juli 2011

 

 

 

Lieveheersbeestje

Afgelopen zondag weer eens op bezoek geweest bij mijn broer in Evergem. Sinds jaren woont hij daar met vrouw en (aangetrouwd) kroost aan de rand van Gent in een sfeervol huisje, aan de onverharde weg op  een groot rommelig perceel met schapen en distels en een porte cabin voor passerende Poolse gastarbeiders. Maar daar gaat het nu niet om, ofschoon ik natuurlijk in mijn hart wel “content”  en zelfs “fier” ben op mijn opmerkelijke broer in het Vlaamse land. Per slot van rekening ben ik zelf ook niet afkerig van het ongebruikelijke.  Er was weer wat te vieren en reden om bij te praten. Over de onregeerbaarheid van België, over de daadkracht van de Nederlandse politiek en over Lieveheersbeestjes en lokdoosjes…. Tja, het wordt weer zomer….. 

Als je een uurtje door België rijdt zou je niet zeggen dat er niet meer geregeerd wordt bij onze buren. Er wordt ook daar aan de weg gewerkt en de verkeerslichten springen nog steeds in de goede volgorde van groen via oranje op rood. Het is als ik de Belgen moet geloven eigenlijk wel lekker rustig. Een heerlijk gevoel; er kan niets serieus worden besloten, alles gaat zo zijn gangetje. Niets om je druk of boos over te maken. Geheel tegengesteld aan Nederland op het ogenblik, waar vele ballonnetjes  worden opgelaten om het volk op de been te brengen en die vervolgens snel weer worden doorgeprikt of afgeschoten. Alles bij elkaar creëert dat inderdaad vooralsnog alleen onrust en emotie (naast natuurlijk de mogelijkheid om hier en daar 130 km/uur te mogen rijden op weg naar mijn zomerhuisje in Friesland!). Persoonlijk denk ik niet dat de Belgische manier op de lange duur de wereld vooruit zal helpen, maar voor eventjes kan ik me er iets bij voorstellen. 

In eerste instantie was ik van plan om deze weblog te gebruiken om ook een aantal typisch Nederlandse ontwikkelingen op de hak te nemen die ook bij dit bezoek aan de orde kwamen. De kwaliteit van het onderwijs en de (manipulaties met) Persoon Gebonden Budgetten in de zorg zijn onderwerpen die bij ons regelmatig over de tafel gaan.. Ik zal mij hier beperken tot een lieflijker onderwerp dat mij trof als heerlijk onbeduidend en derhalve ook uitstekend geschikt voor een zomers niemendalletje. Het hoeft niet altijd zo hoogdravend te zijn, als het maar echt is. 

Lieveheersbeestjekastje met bloemenmotief

Lieveheersbeestjes en hun behuizing 

Het was mij wel bekend dat Lieveheersbeestjes, waarvan hier ook een foto is bijgevoegd, met voorkeur bladluizen consumeren. Mijn broer vertelde mij dat een Lieveheersbeestje per dag wel 30 bladluizen lust. Hij had dan ook besloten zich een kudde Lieveheersbeestjes aan te schaffen om de rozen luisvrij te houden. Dat kan via internet. Tik maar in op Google en je komt op allerlei exotische plaatsen terecht. Er werd dus een “villa” behuizing voor Lieveheersbeestjes aangeschaft van het soort dat ik hierbij heb afgebeeld en lokstof voor Lieveheersbeestjes om de villa snel te bevolken. Het succes was overweldigend. Binnen korte termijn waren er vele

Lieveheersbeestjes op de rozen en in de villa en ook geen bladluizen meer. Als gevolg daarvan leden de Lieveheersbeestjes honger en er werd dus bijvoeding in de vorm van lokstof voor Lieveheersbeestjes in lokdoosjes aangeschaft. Helaas werd de hongersnood hierdoor verergert door de grote aanloop van Lieveheersbeestjes uit de verre omtrek. Er zat dus uiteindelijk  niets anders op dan ook de luizenpopulatie te vergroten door lokstoffen voor luizen aan te bieden. Dit was het moment dat men zich in Evergem afvroeg of men nog wel op de goede weg was. U kunt zich de “diepgaande” en toch vooral geanimeerde  gesprekken over dit probleem voorstellen.

 Brainport 

U kunt zich misschien ook voorstellen dat het bijpraten in België over deze problemen gevoelsmatig in schril contrast staat met de problemen die wij hier in Brainport, de slimste regio ter wereld ontmoeten. Zorg voor de Lieveheersbeestjes heeft hier geen hoge prioriteit, zo lijkt het. Integendeel, onze regio werkt via de bouw van megastallen voor varkens en vakantieluchthavens voor Randstedelingen met volharding en vlijt aan de afbouw van onze “geniale” leefomgeving. Als ik het goed begrepen heb uit recente mededelingen staan deze activiteiten, dus zowel de  uitbreiding van de vakantieluchthaven en de megastallen, beide onder Regie van (Hans) Alders. Op het eerste gezicht misschien merkwaardig, maar misschien ook niet. 

Hoe dan ook, het wordt zomer! 

 9 Juli 2011

 

 

 

.

Onder de kop “Rechtbank wil uitleg Airport over weekend” vatte het Eindhovens Dagbladafgelopen donderdag het tussenvonnis samen van de rechtbank in Den Bosch over de door de BOW (Belangenbehartiging Omwonenden Welschap) en de BMF (Brabantse Milieufederatie)  aangespannen rechtszaak rond de weekendrust.  Het gaat hier om door het Ministerie recent opgeheven  beperkingen  voor de luchthaven in het weekend,  beperkingen die ook opgenomen zijn in de ondertekende afspraken in het kader van de tot 2015 geldende Regionale Overeenkomst. Een interessante ontwikkeling die wat mij betreft enige verspreiding en commentaar behoeft.

 

Beperking overlast omwonenden

Tot voor kort was  de burgerluchtvaart via Eindhoven Airport  in het weekeind beperkt door de  zogenaamde “eenderderegeling”, de bepaling die al lange tijd in de regeling van het civiele medegebruik van Welschap door Eindhoven Airport was opgenomen  De regeling was bedoeld om de overlast voor de omwonenden in het weekend te beperken en hield in dat het aantal vluchten op een weekenddag (of feestdag) niet meer mocht zijn dan1/3 van die op een gemiddelde weekdag. Een regeling die uitstekend aansluit bij het veronderstelde zakelijke gebruik van de luchthaven,  maar dit terzijde!

Op verzoek van Eindhoven Airport bleek in de laatste jaarlijkse vergunningen van Defensie (zonder overleg met de omwonenden!) deze beperking te zijn vervallen. Tegelijkertijd bleek dat EA in de afgelopen jaren zo zijn eigen interpretatie aan de regeling had gegeven door de opvatting dat er in het gehele weekeind maximaal 1/3 van de gehele werkweek mocht worden gevlogen!! De rekenaars onder u zullen zich realiseren dat dit nauwelijks tot enige beperking in het weekend leidt, hetgeen uiteraard absoluut in strijd was met de bedoeling van de wetgever en de Regionale Overeenkomst. Protesten van de omwonenden (BOW) in de afgelopen jaren tegen deze overschrijdingen in het weekend haalden niets uit omdat EA vast bleef houden aan haar interpretatie. Ook het aanbod om te overleggen om op andere wijze invulling te geven aan de wens van de omgeving om een rustig weekendregime te creëren werd afgewezen. Het feit dat Eindhoven Airport, gezien haar transformatie naar landelijke vakantieluchthaven, graag het weekend volcontinu wil blijven doorvliegen is daaraan natuurlijk niet vreemd!

 Er bleef voor de milieupartijen BOW en BMF, in het belang van de kwaliteit van de leefomgeving, dus niets anders over dan de zaak voor te leggen aan de rechter. 

De rechtszaak

Ook in de rechtszaal bleef EA  in eerste instantie vasthouden aan haar ”gezochte”  rekenkundige fantasieën wat de interpretatie van de eenderderegeling  betreft. In het tussenvonnis heeft dit aanleiding gegeven tot een rekenlesje met veel stapje voor stapje delen en vermenigvuldigen (nivo groep 5).  De conclusie van de rechtbank is uiteraard dat de door BOW en BMF gehanteerde interpretatie correct is. Dit werd ter zitting door EA bevestigd.  

Bovendien werd door EA naar voren gebracht dat er andere maatregelen waren getroffen om de hinder in het weekend te beperken, zoals het weren van “lawaaibakken” (oudere luidruchtige toestellen). Verder claimde EA dat de grote prijsvechters uit Eindhoven gaan vertrekken als er beperkingen in het weekend worden ingevoerd.

Zoals gezegd maakte de rechtbank  op de zitting en in het tussenvonnis al overduidelijk dat de interpretatie van de eenderderegel van Airport volledig uit de lucht gegrepen was. Het tussenvonnis werd ook  aangegrepen om nader uitleg/bewijsmateriaal van Eindhoven Airport (en het Ministerie) te krijgen over een aantal op de zitting aangevoerde claims. Met name worden genoemd:

• uitgaande van de goede interpretatie van de 1/3-regeling te vermelden hoeveel extra vluchten er op een weekend dag boven de overeengekomen aantal zullen zijn;
• wat de extra geluidsproductie daarvan zal zijn;
• en waarom dit volgens Ministerie van Defensie en Eindhoven Airport aanvaardbaar is.
• als laatste, wat mij betreft ongebruikelijk expliciete tip van de rechtbank aan Defensie en Eindhoven Airport, de overweging om: “in te gaan op het  aanbod van de eisers (BOW en BMF) om in nader overleg te treden omtrent een weekendregeling die voor alle partijen aanvaardbaar zou kunnen zijn”. 

??????????????

 Het  zal u niet verbazen dat ik als BOW medeonderhandelaar met meer dan gewone belangstelling het antwoord en de actie van Ministerie en EA afwacht. Vooral de gevraagde harde getallen over de feitelijke geluidshinder reductie van de ook aan de Alderstafel gehanteerde geluidshinder beperkende maatregelen die als wisselgeld aan de omwonenden worden aangeboden zijn interessant. Iedereen die maar een beetje op de hoogte is van de berekeningen van de hinder weet dat deze maatregelen eigenlijk niet eens berekend kunnen worden. Ze nemen op zijn hoogst ergernis weg en tonen compassie met de omwonenden, maar veranderen niet of nauwelijks de 40 vierkante kilometer grote hindersigaar die dit vliegveld nu eenmaal op de “geniale” leefomgeving van “Brainport”  legt.

Van groot belang is ook de vraag wat men doet met de overweging om contact op te nemen met BOW en BMF. Al een aantal malen is door BOW vertegenwoordigers ditzelfde in informele gesprekken gedaan, maar tot dusver volgde er geen actie. Wij wachten in spanning af!

Tot slot, moet mij nog iets van het hart

Bij het nalezen voelde ik opnieuw de ergernis bij mij opkomen over de interpretatie van de eenderderegel van Eindhoven Airport. U leest waarschijnlijk deze ergernis al tussen de regels door in bovenstaande tekst. Het wil er bij mij niet in dat een simpele tekst inhoudende dat “op dagen in het weekend en op algemeen erkende feestdagen het aantal vliegbewegingen niet hoger mag zijn dan een derde gedeelte van het gemiddelde aantal van deze bewegingen op de overige dagen van de week” wordt uitgelegd door EA als: het aantal vliegbewegingen in het weekend mogen totaal niet hoger zijn dan 1/3 van het totale aantal in de week! Ik mag ervan uitgaan dat in een bedrijf als een luchthaven de directie een behoorlijke scholing in rekenen en taal heeft gehad en dus kan de conclusie niet anders zijn dan dat “het misverstand” over de 1/3-regeling door commerciële motieven en bewuste misleiding is ingegeven. Dat betekent dat het zaad van de argwaan bij het beoordelen van de rapportages van Eindhoven Airport is gezaaid. En dat ergert mij geweldig!

27 juni 2011   

 

 

 Sinds enkele dagen noemt Jan Cees de Jager in het riedeltje van noodzakelijke risicodragers bij de ondersteuners van Griekenland, behalve de banken, plotseling ook de pensioenfondsen. Ik dacht eerst echt dat ik het verkeerd verstaan had. Het moet niet gekker worden. 

Er zal wel weer een prachtige verklaring komen waarom ook mijn pensioen moet worden ingezet om de Grieken en de Euro te redden, maar voorlopig gaat mij dat behoorlijk te ver! Het als vanzelfsprekend risicovolle toeren uithalen met “mijn” pensioengelden zonder het te vragen stoort mij geweldig. En dat in een tijd dat er toch al grote twijfels worden gezaaid over dekkingsgraden en de huidige fondsen nauwelijks voldoende schijnen te zijn om aan de lopende verplichtingen te voldoen en zeker niet de geldontwaarding bij kunnen houden. 

Financiële specialisten in de fout 

Per slot van rekening zijn het dezelfde financiële specialisten die het in hun quasi wijsheid goed vonden hebben dat Griekenland lid werd van de Eurozone (terwijl ze daar in de verste verte nog niet aan toe waren!) die nu weer bedenken dat we weer in Griekenland moeten investeren. Ik heb daar zo mijn gedachten over. Overigens lijken de “deskundigen” het ook niet zo overtuigend met elkaar eens te zijn. Bovendien hoor ik wel dat we opnieuw onze buidel moeten trekken, maar niemand  die het heeft over wat we gaan doen en op welke termijn als de Grieken het wéér niet redden. Dit lijkt mij nu echt een onderwerp waar we het over eens moeten zijn voordat het weer zover is. Vooral gezien het falen van de deskundigen in de eerste fase. Anders krijgen we hetzelfde verhaal/sprookje voor de derde keer onder ogen. 

Vooruitziende politici 

Politici hebben wat pensioenen betreft, voor zover ik mij herinner, sowieso niet zo’n vooruitziende blik. Was het niet in de negentigerjaren dat Zalm een greep van 30 miljard deed uit de ABP kas omdat er teveel inzat? Kun je nagaan, tien jaar daarna was het crisis en moest het hele pensioenbeleid naar beneden worden bijgesteld! Helaas moeten we constateren dat politici zelden een vooruitziende blik hebben tot voorbij de horizon van de volgende verkiezing. 

Het hierboven genoemde plan om de pensioenfondsen risico’s te laten dragen bij het oplossen van de door politici en banken veroorzaakte Griekse crisis staat niet op zichzelf. De voorstellen zoals die op dit moment door het huidige kabinet worden gelanceerd, beogen zelfs meer risico’s aan te moedigen bij de pensioenfondsen om hogere rendementen te verkrijgen. Men behoeft geen voorspellende gaven te hebben om de mogelijke gevolgen te overzien. Grotere risico’s nemen kan ook tegenvallen en dat gaat ten koste van de huidige pensioenen maar vooral van de volgende generatie jongeren. 

De historie herhaalt zich 

Twee jaar geleden heb ik al eens een brandbrief gestuurd aan Nijpels, de toenmalige voorzitter van het ABP, die mij in die functie een betuttelende brief had gestuurd waarin de toenmalige crisis als een natuurverschijnsel werd voorgesteld waar het ABP ook niets aan kon doen. (zie weblog 24 mei 2009). Enig teken van .besef dat hij daar vooral zat om op mijn centen te passen bleek geheel afwezig. Ik vrees dat ik over een of twee jaar dezelfde brief weer kan versturen naar zijn opvolger.

16 juni 2011.