.

Onder de kop “Rechtbank wil uitleg Airport over weekend” vatte het Eindhovens Dagbladafgelopen donderdag het tussenvonnis samen van de rechtbank in Den Bosch over de door de BOW (Belangenbehartiging Omwonenden Welschap) en de BMF (Brabantse Milieufederatie)  aangespannen rechtszaak rond de weekendrust.  Het gaat hier om door het Ministerie recent opgeheven  beperkingen  voor de luchthaven in het weekend,  beperkingen die ook opgenomen zijn in de ondertekende afspraken in het kader van de tot 2015 geldende Regionale Overeenkomst. Een interessante ontwikkeling die wat mij betreft enige verspreiding en commentaar behoeft.

 

Beperking overlast omwonenden

Tot voor kort was  de burgerluchtvaart via Eindhoven Airport  in het weekeind beperkt door de  zogenaamde “eenderderegeling”, de bepaling die al lange tijd in de regeling van het civiele medegebruik van Welschap door Eindhoven Airport was opgenomen  De regeling was bedoeld om de overlast voor de omwonenden in het weekend te beperken en hield in dat het aantal vluchten op een weekenddag (of feestdag) niet meer mocht zijn dan1/3 van die op een gemiddelde weekdag. Een regeling die uitstekend aansluit bij het veronderstelde zakelijke gebruik van de luchthaven,  maar dit terzijde!

Op verzoek van Eindhoven Airport bleek in de laatste jaarlijkse vergunningen van Defensie (zonder overleg met de omwonenden!) deze beperking te zijn vervallen. Tegelijkertijd bleek dat EA in de afgelopen jaren zo zijn eigen interpretatie aan de regeling had gegeven door de opvatting dat er in het gehele weekeind maximaal 1/3 van de gehele werkweek mocht worden gevlogen!! De rekenaars onder u zullen zich realiseren dat dit nauwelijks tot enige beperking in het weekend leidt, hetgeen uiteraard absoluut in strijd was met de bedoeling van de wetgever en de Regionale Overeenkomst. Protesten van de omwonenden (BOW) in de afgelopen jaren tegen deze overschrijdingen in het weekend haalden niets uit omdat EA vast bleef houden aan haar interpretatie. Ook het aanbod om te overleggen om op andere wijze invulling te geven aan de wens van de omgeving om een rustig weekendregime te creëren werd afgewezen. Het feit dat Eindhoven Airport, gezien haar transformatie naar landelijke vakantieluchthaven, graag het weekend volcontinu wil blijven doorvliegen is daaraan natuurlijk niet vreemd!

 Er bleef voor de milieupartijen BOW en BMF, in het belang van de kwaliteit van de leefomgeving, dus niets anders over dan de zaak voor te leggen aan de rechter. 

De rechtszaak

Ook in de rechtszaal bleef EA  in eerste instantie vasthouden aan haar ”gezochte”  rekenkundige fantasieën wat de interpretatie van de eenderderegeling  betreft. In het tussenvonnis heeft dit aanleiding gegeven tot een rekenlesje met veel stapje voor stapje delen en vermenigvuldigen (nivo groep 5).  De conclusie van de rechtbank is uiteraard dat de door BOW en BMF gehanteerde interpretatie correct is. Dit werd ter zitting door EA bevestigd.  

Bovendien werd door EA naar voren gebracht dat er andere maatregelen waren getroffen om de hinder in het weekend te beperken, zoals het weren van “lawaaibakken” (oudere luidruchtige toestellen). Verder claimde EA dat de grote prijsvechters uit Eindhoven gaan vertrekken als er beperkingen in het weekend worden ingevoerd.

Zoals gezegd maakte de rechtbank  op de zitting en in het tussenvonnis al overduidelijk dat de interpretatie van de eenderderegel van Airport volledig uit de lucht gegrepen was. Het tussenvonnis werd ook  aangegrepen om nader uitleg/bewijsmateriaal van Eindhoven Airport (en het Ministerie) te krijgen over een aantal op de zitting aangevoerde claims. Met name worden genoemd:

• uitgaande van de goede interpretatie van de 1/3-regeling te vermelden hoeveel extra vluchten er op een weekend dag boven de overeengekomen aantal zullen zijn;
• wat de extra geluidsproductie daarvan zal zijn;
• en waarom dit volgens Ministerie van Defensie en Eindhoven Airport aanvaardbaar is.
• als laatste, wat mij betreft ongebruikelijk expliciete tip van de rechtbank aan Defensie en Eindhoven Airport, de overweging om: “in te gaan op het  aanbod van de eisers (BOW en BMF) om in nader overleg te treden omtrent een weekendregeling die voor alle partijen aanvaardbaar zou kunnen zijn”. 

??????????????

 Het  zal u niet verbazen dat ik als BOW medeonderhandelaar met meer dan gewone belangstelling het antwoord en de actie van Ministerie en EA afwacht. Vooral de gevraagde harde getallen over de feitelijke geluidshinder reductie van de ook aan de Alderstafel gehanteerde geluidshinder beperkende maatregelen die als wisselgeld aan de omwonenden worden aangeboden zijn interessant. Iedereen die maar een beetje op de hoogte is van de berekeningen van de hinder weet dat deze maatregelen eigenlijk niet eens berekend kunnen worden. Ze nemen op zijn hoogst ergernis weg en tonen compassie met de omwonenden, maar veranderen niet of nauwelijks de 40 vierkante kilometer grote hindersigaar die dit vliegveld nu eenmaal op de “geniale” leefomgeving van “Brainport”  legt.

Van groot belang is ook de vraag wat men doet met de overweging om contact op te nemen met BOW en BMF. Al een aantal malen is door BOW vertegenwoordigers ditzelfde in informele gesprekken gedaan, maar tot dusver volgde er geen actie. Wij wachten in spanning af!

Tot slot, moet mij nog iets van het hart

Bij het nalezen voelde ik opnieuw de ergernis bij mij opkomen over de interpretatie van de eenderderegel van Eindhoven Airport. U leest waarschijnlijk deze ergernis al tussen de regels door in bovenstaande tekst. Het wil er bij mij niet in dat een simpele tekst inhoudende dat “op dagen in het weekend en op algemeen erkende feestdagen het aantal vliegbewegingen niet hoger mag zijn dan een derde gedeelte van het gemiddelde aantal van deze bewegingen op de overige dagen van de week” wordt uitgelegd door EA als: het aantal vliegbewegingen in het weekend mogen totaal niet hoger zijn dan 1/3 van het totale aantal in de week! Ik mag ervan uitgaan dat in een bedrijf als een luchthaven de directie een behoorlijke scholing in rekenen en taal heeft gehad en dus kan de conclusie niet anders zijn dan dat “het misverstand” over de 1/3-regeling door commerciële motieven en bewuste misleiding is ingegeven. Dat betekent dat het zaad van de argwaan bij het beoordelen van de rapportages van Eindhoven Airport is gezaaid. En dat ergert mij geweldig!

27 juni 2011   

 Sinds enkele dagen noemt Jan Cees de Jager in het riedeltje van noodzakelijke risicodragers bij de ondersteuners van Griekenland, behalve de banken, plotseling ook de pensioenfondsen. Ik dacht eerst echt dat ik het verkeerd verstaan had. Het moet niet gekker worden. 

Jan Kees de Jager

Er zal wel weer een prachtige verklaring komen waarom ook mijn pensioen moet worden ingezet om de Grieken en de Euro te redden, maar voorlopig gaat mij dat behoorlijk te ver! Het als vanzelfsprekend risicovolle toeren uithalen met “mijn” pensioengelden zonder het te vragen stoort mij geweldig. En dat in een tijd dat er toch al grote twijfels worden gezaaid over dekkingsgraden en de huidige fondsen nauwelijks voldoende schijnen te zijn om aan de lopende verplichtingen te voldoen en zeker niet de geldontwaarding bij kunnen houden. 

Financiële specialisten in de fout 

Per slot van rekening zijn het dezelfde financiële specialisten die het in hun quasi wijsheid goed vonden hebben dat Griekenland lid werd van de Eurozone (terwijl ze daar in de verste verte nog niet aan toe waren!) die nu weer bedenken dat we weer in Griekenland moeten investeren. Ik heb daar zo mijn gedachten over. Overigens lijken de “deskundigen” het ook niet zo overtuigend met elkaar eens te zijn. Bovendien hoor ik wel dat we opnieuw onze buidel moeten trekken, maar niemand  die het heeft over wat we gaan doen en op welke termijn als de Grieken het wéér niet redden. Dit lijkt mij nu echt een onderwerp waar we het over eens moeten zijn voordat het weer zover is. Vooral gezien het falen van de deskundigen in de eerste fase. Anders krijgen we hetzelfde verhaal/sprookje voor de derde keer onder ogen. 

Vooruitziende politici 

Politici hebben wat pensioenen betreft, voor zover ik mij herinner, sowieso niet zo’n vooruitziende blik. Was het niet in de negentigerjaren dat Zalm een greep van 30 miljard deed uit de ABP kas omdat er teveel inzat? Kun je nagaan, tien jaar daarna was het crisis en moest het hele pensioenbeleid naar beneden worden bijgesteld! Helaas moeten we constateren dat politici zelden een vooruitziende blik hebben tot voorbij de horizon van de volgende verkiezing. 

Het hierboven genoemde plan om de pensioenfondsen risico’s te laten dragen bij het oplossen van de door politici en banken veroorzaakte Griekse crisis staat niet op zichzelf. De voorstellen zoals die op dit moment door het huidige kabinet worden gelanceerd, beogen zelfs meer risico’s aan te moedigen bij de pensioenfondsen om hogere rendementen te verkrijgen. Men behoeft geen voorspellende gaven te hebben om de mogelijke gevolgen te overzien. Grotere risico’s nemen kan ook tegenvallen en dat gaat ten koste van de huidige pensioenen maar vooral van de volgende generatie jongeren. 

De historie herhaalt zich 

Twee jaar geleden heb ik al eens een brandbrief gestuurd aan Nijpels, de toenmalige voorzitter van het ABP, die mij in die functie een betuttelende brief had gestuurd waarin de toenmalige crisis als een natuurverschijnsel werd voorgesteld waar het ABP ook niets aan kon doen. (zie weblog 24 mei 2009). Enig teken van .besef dat hij daar vooral zat om op mijn centen te passen bleek geheel afwezig. Ik vrees dat ik over een of twee jaar dezelfde brief weer kan versturen naar zijn opvolger.

16 juni 2011.

De regelmatige lezers van deze site kennen mij als een  enthousiast supporter van Brainport.  Sinds 15 jaar is er door intensieve samenspraak tussen kennisinstituten (Universiteit, HBO, TNO etc), hoogwaardige innovatieve maakindustrie en publieke partijen(gemeenten ) een klimaat ontstaan dat tot een aansprekende bloei van deze kennisregio heeft geleid. Een belangrijk deel van onze welvaart en innovatie wordt hier gemaakt. Na de nominatie in de afgelopen drie jaren, nu ook de titel. Alle reden dus voor een compliment aan de regio voor het behalen van dit begeerde predicaat:” Slimste regio ter wereld.”  

Mijn blijdschap over deze erkenning heeft ook een persoonlijke dimensie. Als medebestuurder van de TU/e en verantwoordelijk bestuurder van de faculteit Technische Natuurkunde mocht ik in de perioden 1997 tot 2005 mede vorm geven aan deze ontwikkeling, zowel als bestuurder en als onderzoeker in nauwe samenwerking met de regionale kennisintensieve bedrijven. En ik kan u verzekeren; dat voelt goed!

De lezers van deze site weten natuurlijk ook dat ik de laatste jaren in de gemeenteraad en daarbuiten bij voortduring hamer op de eigen verantwoordelijkheid van Veldhoven in de verdere ontplooiing van Brainport. Veldhoven heeft als derde gemeente in deze regio een belangrijke bijdrage te bieden, zowel in termen van reeds aanwezige werkgelegenheid in de innovatieve sector als in doordachte uitbreidingen. Naar mijn eerlijke overtuiging wordt de Veldhovense bijdrage aan Brainport niet altijd (h)erkent. 

Aan de waardering voor het belang van Brainport voor Veldhoven bij B&W kan niet getwijfeld worden. Wethouder Caroline van der Weijden moet uit deze onderscheiding nieuw elan kunnen putten om ook in de komende jaren, in weerwil van de nodige bezuinigingen, de Brainport kleuring in onze gemeente te kunnen sturen. 

Voor de regio heb ik maar een gedegen raad: megastallen (al dan niet met advies van Alders Regie) en een vakantieluchthaven 7 dagen per week (al dan niet met advies van Alders Regie), zijn geen bijdrage aan het Geniale woonlandschap dat kenniswerkers aantrekt!

(zie de uitgave van SRE/Brainport Maart 2007 getiteld: “Het Geniale landschap”)

6 juni 2011 

De senioren bonden in Veldhoven zijn ongerust over de negatieve uitwerking die de nieuwe subsidievoorstellen van de gemeente op hun werk en het welzijn van de ouderen in Veldhoven kunnen hebben. Een afvaardiging van de ouderenbonden in Veldhoven is via het bezoek aan de fracties en het inspreken bij de gemeenteraad bezig hun bezwaren bij de raad neer te leggen. Het gaat hier nadrukkelijk niet over bezuinigingen, maar over een verandering van subsidiemethode die buitengewoon negatief voor het ouderenwerk kan uitpakken. Als voorzitter van de Seniorenraad (die ondermeer de belangenbehartiging van alle ouderenbonden in Veldhoven tot taak heeft) is dit een onderwerp dat mij zeer ter harte gaat. Vandaar deze Weblog. 

Veldhoven telt 5 KBO afdelingen (Katholieke Bond voor Ouderen) en de PVGE (oorspronkelijk Bond van Philips Gepensioneerden, nu algemeen). De ouderenbonden in Veldhoven vertegenwoordigen een groot deel van de ouderen in Veldhoven. Samen tellen zij maar liefst ~ 4200 leden, een heel behoorlijk aantal vergeleken met het totaal van ~7000 ouderen volgens de wijkatlas. Die getallen hangen natuurlijk een beetje af van waar je de leeftijdsgrens trekt maar wij beschouwen de Seniorenraad voor het gemak toch maar als spreekbuis en belangenbehartiger van alle ouderen in Veldhoven. 

Als ouderenbonden nog niet bestonden moesten ze worden opgericht! 

In een eerdere weblog heb ik al eens beschreven dat, hoe je het ook wend of keert, ouderen een bijzondere categorie burgers zijn, met unieke problemen die niemand anders heeft,  maar ook  unieke mogelijkheden.  Om met het eerste te beginnen. Het is misschien niet helemaal duidelijk wanneer je  precies “oudere” wordt, maar het is wel duidelijk wanneer het eindigt! Het klinkt een beetje bruut maar het einde van het leven is natuurlijk wel het meest wezenlijke punt dat kenmerkend is voor de positie van de oudere. En in de aanloop van dat einde geldt het gezegde  “ouderdom komt met gebreken.” Het gaat allemaal niet meer zo gemakkelijk, kwalen van lichaam en geest slaan toe, partners en vrienden overlijden…. De meeste van ons zullen in de loop van de tijd een steuntje nodig hebben. Een steuntje van onze leeftijdgenoten in Veldhoven ( bijvoorbeeld via ouderenorganisaties zoals KBO en PVGE) maar ook een steuntje van de gemeenschap (SWOVE, overheid, zorginstellingen en woningbouwcorporaties) blijft nodig.

Gelukkig zijn er ook unieke mogelijkheden voor  en van ouderen! Na het  pensioen tijd voor hobby’s, vrijwilligerswerk, gezin en (klein)kinderen. Daardoor geven ouderen een niet weg te denken en waardevolle bijdrage aan de opbouw van onze gemeenschap. Ik geef toe, het klinkt een beetje braaf en overdreven en het voelt ook niet als een opoffering, maar het is wel waar!

Wat doen ouderenbonden eigenlijk precies? 

Alle ouderenbonden richten zich, naast  het behartigen van de belangen van ouderen, op het bevorderen van sociale contacten, de maatschappelijke deelname van ouderen,( het “meedoen” , vaak wijkgebonden), het bevorderen van zelfredzaamheid, het voorkomen van vereenzaming en hulp van lotgenoten bij voorkomende gelegenheden.. Dit gebeurd via een veelheid aan allerlei activiteiten, met de inzet van vele vrijwilligers, ouderen en lotgenoten. 

Meer concreet liggen de activiteiten op het terrein van: 

• recreatieve, culturele en sportieve activiteiten in groepen;
• reizen en excursies,
• thema bijeenkomsten en lezingen,
• voorlichting (bijv. veiligheid, dementie etc),
• computerondersteuning (les, hulp, inloop),
• ziekenbezoek, bezoek 80, 85 en 90 jarigen,
• invulhulp formulieren, (belasting-, zorg/huurtoeslag etc)
• ouderenadviseurs,
• uitgave van contactledenbladen,
• advisering ouderenbeleid en partner in uitvoering,
• etc, etc 

De opsomming hierboven geeft maar een heel beperkte indruk van de omvang van de activiteiten van de ouderenbonden. Ik heb dus de vrijheid genomen de lange lijsten van alle activiteiten van de ouderenbonden en de aantallen bezoekers maar eens uit te vlooien en op te tellen om een ander beeld te krijgen van de totale betekenis van hun werk. Persoonlijk vind ik eigenlijk de hieronder beschreven andere kijk vanuit een heel ander gezichtspunt veel leerzamer en veel duidelijker. 

Vorig jaar organiseerden de ouderenbonden in Veldhoven samen ongeveer 5200 “ bijeenkomsten”. Deze bijeenkomsten variëren  van individuele ziekenbezoeken of belastinghulp tot grotere samenkomsten met meer dan 150 aanwezigen. Deze 5200 contactmomenten per jaar betekenen dus dat  er iedere dag gemiddeld in Veldhoven ruwweg 15 bijeenkomsten of contactmomenten door de ouderenbonden worden georganiseerd! Het aantal bezoekers van deze contactmomenten varieert, zoals gezegd, van omvang tussen 1 en 150. Het gemiddelde aantal deelnemers per bijeenkomst in 2010 was ongeveer 20. 

Stel je eens voor: iedere dag 15 contactmomenten elk voor gemiddeld 20 mensen . In  overgrote meerderheid gericht op bevordering sociale contacten, het meedoen aan maatschappelijke ontwikkelingen en onderlinge hulp. 

En dat allemaal met hulp van een paar honderd lotgenoten/vrijwilligers. 

Ik heb het hierboven geschetste beeld een paar keer moeten narekenen voor ik het zelf kon geloven! Maar het is toch echt waar. Het geeft aan dat de ouderenbonden een belangrijke bijdrage geven aan het welzijn van de ouderen en aan de WMO doelstellingen in algemene zin. Noem het maar het voortraject.. 

De nieuwe subsidievoorstellen 

De nieuwe subsidievoorstellen van de gemeente, die binnenkort worden behandeld, bevatten helaas elementen die (onbedoeld) van invloed kunnen en zullen zijn op het beeld dat hierboven werd gegeven. Laat ik beginnen met de constatering dat van de 57.000 Euro die de ouderenbonden nu totaal als subsidie krijgen, er 43.000 Euro bestemd is voor (de grotendeels wijkgebonden) zaalhuur om de activiteiten uit voeren. De ouderenbonden hebben hoegenaamd geen invloed op de huur van deze (wijkgebonden) gelegenheden. Voor de 5200 activiteiten zelf wordt nu slechts 14.000 Euro subsidie besteed.

In de nieuwe verordening wordt in de grondslag (de basis voor de subsidie), de geoormerkte betaling van de zaalhuur geschrapt en is alleen sprake van een bedrag per lid. Dit nu is voor in de situatie waarin het ouderenwerk verkeerd en waarin 80% van de subsidie besteed wordt aan de (door de ouderenbonden niet te beïnvloeden) zaalhuur, een buitengewoon riskante situatie. Een verhoging van bijv. 10% van de zaalhuur geeft in de voorstellen een reductie van maar liefst 40% op de beschikbare subsidie voor het eigenlijke werk!  Een moeilijk te accepteren risico, waarbij het werk van de ouderenbonden te afhankelijk wordt van de wijkafhankelijke ontwikkeling van de zaalhuren.

De huidige grondslag waarin de gemeente naast een bedrag per lid de zaalhuur voor zijn rekening nam, (feitelijk stelde de gemeente zalen “beschikbaar” voor het ouderenwerk) is daarom veruit te verkiezen. Daarbij worden ook de complicaties voor de ouderenbonden, voortkomende uit de aanmerkelijk verschillende prijzen voor zaalhuur die in de wijken worden gevraagd, voorkomen. 

Seniorenraad zoekt politiek op. 

In eerste instantie vonden de ouderenbonden nog geen gehoor bij de gemeente. Reden om de politieke fracties in de raad te bezoeken afgelopen week en in te spreken bij de commissievergadering. Het is de eerste keer dat wij dit doen. De ouderenbonden zijn niet van het zeurderige type, maar we hebben nu toch het gevoel dat we ondergewaardeerd worden voor het vele werk dat de bonden doen voor de gemeenschap. Dat wij daarbij ook nog “maatschappelijk zouden moeten gaan ondernemen” zoals de nieuwe mode in Welzijnsland voorschrijft wil er bij ons nog niet in. Wij hebben genoeg te doen met het organiseren van de 5200 contactmomenten per jaar, met 200 vrijwilligers .

31 mei 2011

Selma Koegler

 Zoals bekend is Selma Koegler, wethouder van de VVD in Veldhoven, een week geleden op staande voet vertrokken. Naar aanleiding van een verzoek per brief van de VSA, VVD,CDA coalitie om enig uitstel voor bedenktijd over de MFA, een afkorting voor Multi Functionele Accommodaties. Grote en kostbare verzamelgebouwen voor school, sport en welzijns activiteiten. De moeite waard om even over na te denken in deze sobere tijden zou men zeggen. Maar niet voor Selma. Wat ging er mis, dat wilden de oppositiepartijen wel eens weten en zij vroegen om een debat in de raad.

Dat debat kregen ze. Aan het einde van de raadsvergadering. De oppositie van GBV, PvdA, D66 en SV viste nadrukkelijk naar onmin in de coalitie, een breuk of misschien een gebrek aan vertrouwen en slechte communicatie tussen College en raadsfracties. De drie coalitie fracties hielden voet bij stuk. Zij waren allen even verrast als iedereen door het onverhoedse besluit van Selma; nota bene na een heel gewoon schriftelijk verzoek van de coalitie voor meer bedenktijd, zo werd hartstochtelijk betoogd.

Het leidde tot een hier en daar vinnige discussie met verwijten over en weer, verwijten en verdachtmakingen die zich al snel ook buiten het onderwerp van het debat afspeelden. In die fase van het debat werd het mij helder dat de gemeenteraad ook zonder mijn deelname heel bekwaam ruzie kon maken! Maar dit terzijde. 

Het debat eindigde zoals het begonnen was. De standpunten waren uitgewisseld maar niemand was overtuigd. Het college had verplicht het vertrouwen in elkaar uitgesproken en in het voorbijgaan een traantje weggepinkt omdat een lege stoel bij de collegevergadering zo wennen was. Maar zag verder geen reden voor een solidair aftreden. Ook de coalitiefracties herhaalden op verzoek nogmaals hun trouwbelofte en daarmee kwam er mijns inziens een ietwat onbevredigend einde aan dit  officiële debat. 

Veel niet gezegd 

Het komt mij voor dat er veel niet gezegd is dat toch vrij algemeen bekend was of kon zijn. Dat Selma als wethouder niet voldoende “gewicht” had in onderwijs en MFA dossiers om zich een soepele opstelling te kunnen permitteren moet toch iedereen duidelijk zijn die de discussies in de raad in de afgelopen jaren heeft gevolgd. Ik hoef daarvoor alleen de debatten aangaande de peuterspeelzalen, de PWAschool, Veldvest, inclusief onderwijs, en eerdere debatten over multifunctionele accommodaties in de herinnering terug te roepen. Deze kenmerkten zich doordat de wethouder zich vastbeet in haar teksten en eindigden meestal met de conclusie dat zij geen letter van het voorstel veranderde. Verder is het dacht ik publiek geheim dat men ook in B&W niet altijd even gelukkig was met de kwaliteit van haar contacten met de raadsfracties. 

De discussies in de raad zouden aan waarheidsgehalte hebben gewonnen als men deze zaken, die ongetwijfeld van grote betekenis waren voor haar beslissing, op zijn minst omfloerst had geduid. Wat mij betreft had dat gemogen. Er is niets mis met de constatering dat bepaalde opdrachten iemands mogelijkheden te boven gaan.

18 mei 2011

Ik ben van 1940 en heb de bezetting 40/45 en de bevrijding dus  meegemaakt. Weliswaar niet helemaal bewust maar genoeg om er nog levendige herinneringen aan te hebben over gehouden. Een jaar of 5 geleden heb ik daar in een weblog ook al eens over geschreven, maar in deze tijd van het jaar komen bepaalde beelden vaak weer opnieuw bovendrijven. 

Wij woonden in die jaren in Leeuwarderadeel, nu een deel van Leeuwarden, In de Ruysdaelstraat dichtbij het station. We kwamen wel eens bij het station om bij het rangeerterrein stukjes steenkool te verzamelen die van de treinen waren afgevallen. Die werden gebruikt in een potkachel, met zo’n gat er bovenin waar een ketel in paste. Die kachel stond boven in een slaapkamertje boven de voordeur. Waarschijnlijk omdat een klein kamertje gemakkelijker warm te stoken was bedenk ik nu. Daar werd ook het eten warm gehouden dat wij even verderop in een oude garage bij de gaarkeuken konden ophalen.

Af en toe was mijn opa er ook. Die werkte bij de spoorwegen en had langs het spoor een volkstuintje waarin hij tabak teelde . De tabaksbladeren hingen in grote hoeveelheden op de zolder, aan een touw geregen te drogen. 

Het moet wel na de bevrijding in Mei 1945 geweest zijn dat mijn ouders mij lieten zien dat opa een schuilplaats onder de vloer in de kamer had, waar hij, maar dat bedenk ik nu achteraf, tijdens de spoorwegstaking begin 45 onderdook. In diezelfde tijd moet het geweest zijn dat ik van hem lezen heb geleerd met behulp van uit zeil uitgesneden letters. Hoofdletters, want die waren natuurlijk veel gemakkelijker uit het zeil te knippen! Daar heb ik later nog behoorlijk last van gehad! 

Ook staat mij nog duidelijk voor de geest dat ik het vliegtuigje zag komen aanvliegen dat de trein (later bleek vooral de locomotief) beschoot vlak nadat wij uit Leeuwarden waren vertrokken. Het moet tegen het einde van de oorlog geweest zijn toen de geallieerden probeerden alle transporten per trein te stoppen. Ook de hardhandige manier waarop ik tijdens de beschieting in een greppel naast het spoor met mijn hoofd in de modder werd gedrukt staat mij nog helder bij. En natuurlijk de optochten met vlaggetjes en oranje na de bevrijding. Daar heb ik nog een foto van. 

Het Klokmonument.

Het zijn allemaal fragmenten die tamelijk nauwkeurig in de tijd kunnen worden gerangschikt vanwege de oorlog, maar die voor mij op dat moment geen emotionele lading hadden. Herinneringen aan een buitengewone en vreemde tijd. Meer niet, gelukkig niet. Herinneringen die in geen verhouding staan tot de ervaringen van velen in die tijd met de verschrikkingen die een oorlog met zich mee brengt. Het ware gezicht van een oorlog en wat het met mensen en hun waardigheid doet, de waarde van vrijheid en recht, deze dingen werden mij pas na vele jaren duidelijk. En daarbij ook de vraag: wat zou ik hebben gedaan en hoe zou ik hebben gereageerd  onder die omstandigheden? 

De komende week zullen er op vele plaatsen weer herdenkingen zijn. En even zoveel momenten om stil te staan bij de vrede die wij dagelijks mogen genieten en de namen te horen van degenen aan wie wij dat te danken hebben. En misschien de vraag onder ogen zien wat wij zelf kunnen doen om herhaling te voorkomen. Want  recht en onrecht, dictatuur en vrijheid, vervolging, genocide en mensenrechten zijn van alle tijden. 

De dodenherdenking in Veldhoven vindt plaats op  woensdag 4 mei, 20.00 uur, bij het Klokmonument aan de Kleine Dreef. Voorafgaand is er een bijeenkomst 0m 19.00 uur in de Caeciliakerk in Veldhoven-dorp.

1 mei 2011

Als je eenmaal met pensioen bent komen er een aantal uitdagingen op je weg waarvan jureren van een schrijfwedstrijd er een kan zijn. Na een carrière  waarbij beroepsmatig de beoordeling van projecten aan de orde van de dag was, is een schrijfwedstrijd van scholieren , de toekomstige  “bloem der natie “ zoals ik onze studenten wel eens liefdevol placht aan te duiden, weer eens heel andere koek. 

Voor de wereldwinkel

Mijn collega jurylid was Poul de Gier, bekend  van zijn wekelijkse column in de Ahrenberger en zijn vele activiteiten op het gebied van ontwikkelings samenwerking. Via de Wereldwinkel (U weet wel aan de Burgemeester van Hoofflaan) was er een wedstrijd uitgeschreven voor de verschillende opleidingen/schooltypen  (VMBO, de HAVO en het VWO) behorende bij  het Sondervick college op de Kempencampus.  Het onderwerp was Fairtrade. Mijn deelname aan de initiatiefgroep Fairtrade in Veldhoven verschafte mij de eer om samen met mijn collega de 38 bijdragen te beoordelen. 

38 pleidooien voor Fairtrade

 Het is niet de bedoeling om uitgebreid in te gaan op de individuele bijdragen. Wel moet mij van het hart dat ik het leuk vond om te zien wat men had opgestoken van de voorlichting die er was gegeven en de persoonlijke invulling en weergave daarvan in hun bijdrage aan de

De winnaars

”wedstrijd”. Om het kort samen te vatten: 38 pleidooien voor Fairtrade en ontwikkelingssamenwerking. Een totaal andere ervaring dan de reacties op de lessen over deze onderwerpen in het kader van Maatschappijvisie die ik op uitnodiging van een leerkracht een paar maanden geleden aan het ROC in Eindhoven heb geven. De beperkte interesse van deze (wat oudere) groepen MBO leerlingen in de ongelijkheid in deze wereld, het onrecht, de armoede en het gebrek aan duurzaamheid heeft mij verbaasd en staat in schril contrast met het enthousiasme bij deze deelnemers aan de wedstrijd.

Voordat ik nu te zeer ga idealiseren en veralgemeniseren moet ik wel even noemen dat een aantal enthousiaste verhalen enige gelijkenis hadden met voorbeelden die ik ook via zoekmachines op het internet heb teruggevonden….! Dat neemt niet weg dat de prijswinnaars (hierbij ook op een foto) echt heel originele manieren gebruikt hebben om hun mening te vertolken. Hulde! 

Terzijde… 

Zoals u misschien ook al op bijgaande foto’s hebt gezien (met dank aan Wil Korteweg en Poul de Gier!) vond de uitreiking plaats voor de Wereldwinkel. Door de winkel lopend viel het mij op dat het langzamerhand een heel bedrijfje is geworden dat in veel opzichten lijkt op een gewone winkel, met alle werkzaamheden en problemen die daarbij horen. En dat allemaal bemand met vrijwilligers. Financiën, inkoop, winkelverkoop etcetera. Goed hoor! 

24 april 2011

Twee jaar geleden werd ik senior. Tenminste, als je in het provinciale CDA senioren platform terecht komt dan mag je aannemen dat je zelf ook senior bent. Ik voelde me nog niet zo maar toen ik ook gevraagd werd voorzitter te worden van de Veldhovense Seniorenraad (voorheen OVO), wist ik het zeker, het was onvermijdelijk geworden. Tijd dus om mij te verdiepen in de genoegens en de problemen van de senioren status. 

Ouderen zijn en blijven speciaal 

 Het zal wel een beroepsdeformatie zijn maar ik hou ervan eerst het  “gebied” of het “probleem” duidelijk in kaart te brengen. Dat blijkt niet alleen in de wetenschap te werken maar ook op andere gebieden. Hoe je het ook wend of keert, ouderen zijn een bijzondere categorie burgers, met unieke problemen die niemand anders heeft,  maar ook  unieke mogelijkheden.  Om met het eerste te beginnen. Het is misschien niet helemaal duidelijk wanneer je precies “oudere” wordt, maar het is wel duidelijk wanneer het eindigt! Het klinkt een beetje bruut maar het einde van het leven is natuurlijk wel het meest wezenlijke punt dat kenmerkend is voor de positie van de oudere. En in de aanloop van dat einde geldt het gezegde  “ouderdom komt met gebreken.” De meeste van ons zullen in de loop van de tijd een steuntje nodig hebben. Een steuntje van onze leeftijdgenoten in Veldhoven ( bijvoorbeeld via ouderenorganisaties zoals KBO en PVGE) maar ook een steuntje van de gemeenschap (SWOVE, overheid, zorginstellingen en woningbouwcorporaties) blijft nodig.

Gelukkig zijn er ook unieke mogelijkheden voor  en van ouderen! Na het  pensioen tijd voor hobby’s, vrijwilligerswerk, gezin en (klein)kinderen. Daardoor geven ouderen een niet weg te denken en waardevolle bijdrage aan de opbouw van onze gemeenschap. Ik geef toe, het klinkt een beetje braaf en overdreven en het voelt ook niet als een opoffering, maar het is wel waar! 

Ouderenbeleid onder druk 

In de voorgaande jaren  is de bijzondere positie van ouderen in de samenleving door de overheid erkend en herkend. Dit kwam ondermeer tot uiting in beleid specifiek gericht op ouderen. In Veldhoven werd dit geformuleerd in een ouderennota (2008-2011) met de titel “ Ontmoeten en Verbinden” en het vormen van het  Lokaal Ouderen Beraad (LOB) van de partners die bij dit beleid zijn betrokken. Deze partners zijn naast de gemeente en de Seniorenraad als vragende partij ook de stichting SWOVE en partners op het gebied van Zorg en op het gebied van Wonen. We kunnen constateren dat het ouderenbeleid in Veldhoven, zoals in het kader van deze nota is beschreven, succesvol is geweest en het welzijn van de ouderen zeker heeft gediend.

De situatie is op dit moment duidelijk minder gunstig. Als gevolg van de zogenoemde  “vergrijzing” ( meer ouderen die langer leven) komen er meer kwetsbare ouderen, dat wil zeggen ouderen met grote kansen op ernstige gezondheidsproblemen. Volgens een recente studie (februari 2011) van het Sociaal Planbureau wordt verwacht dat het aantal “kwetsbare” ouderen op termijn met 50% zal groeien. Dit betekent een grotere druk op het ouderenbeleid, ook plaatselijk. Tegelijkertijd bestaat er op dit moment het voornemen in Veldhovense gemeentelijke/politieke  kringen om een serieuze bezuiniging door te voeren (~8%?). En alsof dat nog niet genoeg was, is er in Veldhoven  een gemeentebestuur aangetreden dat nadrukkelijk adverteert een prioriteit voor jongeren na te streven. Dat voorspelt dus niet veel goeds voor het ouderenbeleid 2012-2016! Redenen genoeg dus voor de Seniorenraad Veldhoven om aan de bel te trekken en aandacht te vragen voor de 20% oudere medeburgers in de gemeente.

 De Seniorenraad 

Voor de duidelijkheid, de Seniorenraad  Veldhoven is de opvolger van OVO, het gemeenschappelijk ouderenplatform in Veldhoven. In deze Seniorenraad werken de afdelingen van de KBO (Katholieke Bond van Ouderen, 2400 leden)  en de PGVE (voormalige  Philips gepensioneerden, 1600 leden)  samen om hun gemeenschappelijke belangen te behartigen en de stem van de ouderen te laten horen.

Geanimeerde discussies tijdens ouderenbijeenkomst in Zeelst

 Om dat met des te meer kracht en overtuiging te kunnen doen is de Seniorenraad  bezig met voorlichting en een raadpleging van de ouderen aan de basis. De eerste 4 bijeenkomsten hebben inmiddels op verscheidene plaatsen in Veldhoven plaats gevonden. Een overzicht van het huidige beleid en concrete voorstellen voor toekomstig beleid werden door gemeente, SWOVE en de Seniorenraad op  deze bijeenkomsten gepresenteerd. In discussies werden deze plannen door de aanwezigen besproken en/of aangevuld. Het is de bedoeling om deze (uitgewerkte) voorstellen in een daarop volgende ronde van gesprekken aan de gemeenteraadsfracties mee te geven als bouwstenen voor een toekomstig ouderenbeleid in Veldhoven. Als het zover is zult u, ook op deze plaats, daar ongetwijfeld nog over horen! 

Een zeer voorlopige conclusie 

Als ik uit de contacten met mijn collega senioren bij deze bijeenkomsten een voorlopige conclusie mag trekken dan is het wel dat de ouderen in Veldhoven over het algemeen best tevreden zijn met de huidige situatie. Natuurlijk, kritiek is er altijd wel op details en er zijn algemene ontwikkelingen waar men niet helemaal gerust op is en waar dus meer aandacht aan gegeven moet worden. Maar in grote lijnen is het, als het zo blijft, in  Veldhoven goed oud worden. Aan de Seniorenraad zal het zeker niet liggen!

19 april 2011