“Zelfhandhavend” geneuzel

..

Het is een merkwaardig fenomeen die 30 km zones. Het meest positieve dat je ervan kunt zeggen is dat de gemiddelde snelheid beneden de 50 km/uur ligt, zo luidt de soepele conclusie van de verantwoordelijken in de gemeentes. Maar het blijft natuurlijk een mysterie waarom men al die borden, hobbels en aanwijzingen voor 30 km in een straat uitstalt en er vervolgens absoluut niets aan doet om te handhaven. Over de argumenten daarachter doen vele smoezen de ronde. De meest onwaarschijnlijke is de standaard smoes dat de 30 km zones “daartoe moeten zijn ingericht”. Handhaving heeft weinig zin als ze niet “zelfhandhavend” zijn, zo stelt het Openbaar Ministerie. Dat wil zeggen, om het maar in begrijpelijk Nederlands te zeggen, dat het bij 30 km wegen eigenlijk onmogelijk moet zijn harder te rijden. Alleen dan is de 30 km limiet geloofwaardig en mag er gecontroleerd worden. In alle andere gevallen zal een eventuele bekeuring al gauw geseponeerd worden als een automobilist zich beroept op het feit dat de snelheidslimiet niet geloofwaardig was en hij/zij de indruk had dat er harder kon worden gereden. U leest het goed, ik heb dit geneuzel niet verzonnen maar het zijn uitspraken van tot oordelen bevoegde autoriteiten (zie bijvoorbeeld in Eindhovens Dagblad van 6 Maart). De consequentie is dat niet het verkeersbord met 30km doorslaggevend is maar of het überhaupt mogelijk is harder dan 30 km/uur rijden. In ambtelijke termen of de weg “zelfhandhavend” is. Er moeten dus voldoende obstakels in, op of aan de weg te vinden zijn die het harder dan 30 km/uur rijden tot een hel maken. Dan, ja pas dan is er een kans dat er gehandhaafd wordt!!!!!!!!!!!!!!

Het is de ambtelijke neuzelaars waarschijnlijk ontgaan dat als deze redenering inderdaad opgaat het betekent dat er op de autosnelweg naar hartenlust willekeurig hard kan worden gereden omdat de autoweg natuurlijk niet “zelfhandhavend” is voor de op de verkeersborden voorgeschreven 80 km (of 100 km/uur of 120/130 km/uur). Op een gemiddelde autoweg kan zonder probleem veel harder worden gereden zonder dat het vanwege de “zelfhandhaving” onmogelijk wordt. Het is duidelijk dat er in dit geval plotseling andere interpretaties van stal worden gehaald om te handhaven en de bekeuringen te innen.

De conclusie kan niet anders zijn dan dat bij het instellen van verblijfsgebieden en het handhaven van de bijbehorende 30 km zones (bedoeld om de voetganger en kinderen alle ruimte te geven) enige gelegenheids argumenten van stal worden gehaald om maar niet te hoeven controleren. Dat daarmee de geloofwaardigheid van gemeentelijk handelen en optreden wordt ondermijnd speelt kennelijk geen rol. 

Bewoners aan zet

Een voor de hand liggende optie voor de handhaving zou natuurlijk zijn de bewoners in te schakelen. Ik herinner mij dat ik iets dergelijks al eens heb voorgesteld in de 80er jaren tijdens mijn eerste zittingsperiode in de Veldhovense gemeenteraad. Nou daar waren de autoriteiten gauw klaar mee in die periode. Bemoeienis met het bestuur en eigen verantwoordelijkheid van burgers, daar was de tijd toen nog niet rijp voor. Maar dat is nu officieel heel anders! Ik hoor niets anders dan dat wij, gewone burgers en inwoners van Veldhoven, ook onze verantwoordelijkheid moeten nemen. In alle opzichten. En bij voorkeur wijkgericht vanwege de saamhorigheid ofwel de “sociale cohesie”. Wij mogen er niet meer van uitgaan dat de gemeente (overheid) er wel voor zal zorgen. De verantwoordelijkheden moeten “kantelen”, er wordt zelfs hier en daar in geschriften gesproken over de grote “Kanteling”. Met hoofdletters, nou dan weet je het wel.

Mijn voorstel zou zijn om van deze oproep van het gemeentebestuur gebruik te maken en eigenhandig de handhaving van de veilige verblijfsruimte voor iedereen ter hand te nemen. Autoriteiten die de “zelfhandhaving” kunnen verzinnen kunnen ongetwijfeld ook wel de regeltjes bijbuigen zodat de burgers in een straat (eventueel met een bandje om de arm en een aanbeveling van de burgemeester op zak) overtreders van de 30km kunnen aanhouden en beboeten. De benodigde investering (bijvoorbeeld een Lasergun, maar het kan ook goedkoper) is al gauw terugverdiend. De meeropbrengst kan gebruikt worden als wijkondersteuning of organisatie van straatfeesten. Daarmee zal bovendien ook de “sociale cohesie” zeer worden gediend.

Ik ben benieuwd welk raadslid er als eerste deze creatieve invulling van de Kanteling in de raad aan de orde stelt. Of zou ik het weer helemaal niet begrijpen?

12 maart 2012

Op de site zakenreizen.nl wordt gemeld dat de verbinding Eindhoven-Londen(City) met ingang van het zomerseizoen ( eind maart) zal worden beëindigd. Dit zou een belangrijke aderlating zijn voor de luchthaven om meer dan een reden. Ten eerste betekent dit een behoorlijke terugslag in het aantal vluchten. Er wordt nu tweemaal daags gevlogen (en eenmaal in het weekend), totaal dus 34 vluchten per week. Dat scheelt dus al gauw 1500 vluchten per jaar.

Belangrijker is misschien dat de ontwikkeling zoals die door EA voorzien is in het Alders advies nadrukkelijk is gebaseerd op het zakelijk belang. Het opdoeken van de enige echte zakenverbinding van Eindhoven Airport vanwege te lage bezetting lijkt een bevestiging van de claim van omwonenden en de milieubeweging dat het zakelijk belang doelbewust gruwelijk overdreven wordt. In feite is Eindhoven Airport zich niet aan het ontwikkelen tot een zakenluchthaven maar tot de vakantieluchthaven van Nederland. Dit is in overeenstemming met het officiële beleid van Schiphol dat al die vakantievluchten liever kwijt dan rijk is. In het Schipholbeleid is dit versleuteld onder het “selectiviteit” beginsel.

Het bericht werd op Volkskrant.nl overgenomen inclusief de verwijzing naar het Alders advies en de daarin opgenomen eis dat Eindhoven Airport zich tot zakelijke luchthaven moet ontwikkelen. Ook vermelden zij dat:

 “als Cityjet wegvalt, overheersen de low-costcarriers Ryanair en Wizz Air op Eindhoven. Deze twee maatschappijen zijn doorgaans niet de eerste keus voor het zakelijk vervoer”.

Dit zijn precies de argumenten die de omwonenden en milieubeweging rond Eindhoven hanteren.  Het is altijd prettig om uit onverwachte bron ondersteuning te krijgen! 

12 februari 2012

Marja van Bijsterveldt: “ik ben de minister!?” 

Om even de puntjes op de i te zetten. Het betrof de uitlatingen van de vakbondsvoorman Marten Kircz, die na afloop van de recente lerarenstaking uitriep dat van Bijsterveldt  “niet het intellectuele niveau heeft om minister van Onderwijs en Wetenschappen te zijn”. Hij verdacht de minister er ook van iedere morgen, als een kind zo blij, voor de spiegel te staan onder het uitroepen van:” ik ben de minister, ik ben de minister”. Je kon er natuurlijk gif op innemen dat dit soort uitlatingen tot opwinding zouden leiden onder de Haagse stolp. Verontwaardigde Kamerleden eisten verontschuldigingen. De vakbond distantieerde zich van de uitspraken en bood braaf excuses aan. Marten Kircz weigerde dat.

Ik wil er meteen maar aan toevoegen dat het mijns inziens buitengewoon waarschijnlijk is dat Marten Kircz gelijk heeft. Tenminste met zijn opmerking over het denkniveau. De sneer over de ochtend opwinding voor de spiegel is geestig en raak geplaatst, maar waarschijnlijk niet helemaal waar. Het is trouwens niet de eerste keer dat deskundigen vinden dat deze minister de plank volledig mis slaat. Dat bleek  bijvoorbeeld na de demonstraties van de hoogleraren in 2011, toen duidelijk werd dat de minister  geen benul had van wat hoogleraren eigenlijk doen. Ook toen stond breeduit in de krant dat deze minister onzin uitkraamt. 

Het zou unfair zijn om van een minister als (Marja) van Bijsterveld met, volgens haar eigen cv, een basisopleiding verpleegkundige A, een diepgaande kennis of ervaring te verwachten op een beleidsterrein als Onderwijs en Wetenschappen. Maar tegelijkertijd wordt er van ministers wel leiding en sturing verwacht in zaken die op verscheidene ministeries uiterst complex zijn en waar grote belangen mee gemoeid zijn. Gebrek aan inzicht in de materie levert een dubbele handicap op. Enerzijds bemoeilijkt het de uitvoering van het eigen beleid en bevordert de afhankelijkheid van de ambtenarij binnen het ministerie. Anderzijds levert gebrek aan inzicht wantrouwen en irritatie op bij de bevolking en dat bemoeilijkt de acceptatie van nieuw beleid. Beide effecten zijn inmiddels bij het door van Bijsterveldt geleide ministerie waar te nemen. 

Geen uniek geval  

Het verhaal over Marja van Bijsterveldt hierboven is zeker niet uniek. Ik heb op deze website al eerder gewezen op onverantwoorde ( en controleerbaar foute)uitlatingen en lacunes in de kennis van Maxime Verhagen, onze minister van Economische zaken, Landbouw en Innovatie. Ook in dat geval kan een verband met een gebrek aan gedegen kennis van zaken van deze- van origine- historicus worden vermoed. Over brekebeen Hillen wil ik het hier maar niet hebben. Ik heb daar de afgelopen jaren meerdere columns aan geweid. In het verleden heb ik mij ook al eens bezorgd en kritisch uitgelaten over de achtergrond kennis van Maria Verhoeven (Minister van Onderwijs en Wetenschappen van 2002-2007), van beroep onderwijzeres aan het Lager Beroeps Onderwijs en de huidige topvrouw van het Internationaal Energie Agentschap in Parijs. Ook bij haar kennis en ervaring als voorbereiding voor deze belangrijke posities kunnen vraagtekens worden gezet. 

Laurens Jan Brinkhorst

Overigens bewaar ik goede herinneringen aan Laurens Jan Brinkhorst die als jurist/rechtsgeleerde terecht kwam op het Ministerie van Economische zaken van 2003-2006. Hij verkeerde regelmatig in onze regio en heeft voor de bloei van Brainport (High Tech Campus, Holst instituut) veel kunnen betekenen. Zijn voornaamste verdienste was het goed kunnen luisteren naar de lokale argumenten en het naar waarde schatten van de daadwerkelijke lokale synergie tussen kennisinstellingen, de high tech maakindustrie en het lokale bestuur. Zo kan het dus ook! 

Opleidingseisen? 

De keuze van ministers en staatssecretarissen voor de diverse ministeries is een duister proces. Een proces waar, zo vrees ik, kennis en kunde op het specifieke terrein van het ministerie slechts een ondergeschikte rol spelen. Ik ben geneigd dit soort benoemingen in hoge mate politiek te noemen. Beloning voor bewezen diensten, partijdiscipline en kennissenkring spelen een belangrijke rol. Plooibaarheid en bestuurlijke lenigheid winnen het in de praktijk van vakkennis van de materie. Niet alle ministeries zijn daar even gevoelig voor naar mijn idee. Een niet- jurist op Justitie bijvoorbeeld is volgens mij een grote uitzondering. 

Op grond van de hierboven genoemde feiten zou het volgens mij gewenst zijn de benoemingen van ministers en staatssecretarissen uit het ondoorzichtige politieke circuit te halen Het formuleren van minimale functie-eisen (waaronder opleiding en ervaring) voor een aantal kernministeries zou daaraan een eerste bijdrage kunnen zijn. Het is eigenlijk buitengewoon merkwaardig en riskant dat wij belangrijke sleutelposities in onze maatschappij blootstellen aan ondoorzichtige politieke capriolen! 

5 februari 2012

Naschrift. Met genoegen hoorde ik  zoluist ( 16 februari) in een radiointerview met Rinnooy Kan,  dat ook hij van mening is dat de politieke benoemingen tegenwoordig toenemen ten koste van de vakkennis van de betrokkenen. Een prettige bevestiging! 

Tacoma  

Tacoma hangbrug in resonantie

Het hele gebeuren rond de Tacoma hangbrug is gefilmd en op vele sites op internet te zien. Tik op Google “Tacoma” in en de brug stort vanuit vele filmposities in! Er zijn later berekeningen aan het systeem gedaan en het is verplichte kost voor iedere ingenieur die er ook maar aan denkt een hangbrug te maken. Ik durf het bijna niet te zeggen maar misschien is het de ontwerpers van de Hovenring ontgaan…….? Ofschoon beide “kunstwerken” van een totaal ander type zijn, zijn er ook verrassende overeenkomsten. Beide hebben gemeen dat een relatief smal rijvlak is opgehangen aan hoge ranke masten (pylonen) met vele relatief dunne tuidraden. Een groot verschil is dat het rijvlak van de Hovenring op meerdere plaatsen is vastgezet waardoor rampzalige ontwikkelingen als in Tacoma worden bemoeilijkt. Blijft de wind die de tuidraden aanstrijkt en bespeelt als een violist de snaren van zijn viool. Het zou mooi zijn als de constructeurs deze zouden kunnen laten klinken bij het berijden van de brug ……… 

Hoe dan ook, de Tacoma brug is steviger (en plomper!) herbouwd en dat zal ook met de Hovenring wel gebeuren. Hier en daar wat dwarsverbindingen om de stijfheid van de tuidraden te verhogen lijkt voldoende, ofschoon dat de allure en de ranke elegantie van de constructie natuurlijk geen goed doet. En dat is natuurlijk wel jammer.  

Uitdaging voor Veldhoven? 

Er is tussen 1982 en 2010,( de periode waarin ik actief deelnam aan het stadsbestuur in Veldhoven), voor en achter de schermen, vrij regelmatig gepraat en gedacht over het oprichten van in het oog springende bouwsels. Als markeringen of eigentijdse monumenten van Veldhoven, als een groeiend stad(je), een verbond van dorpen en nieuwbouw wijken met een geheel nieuw stadscentrum, het “Citycentrum”. Natuurlijk, er wordt soms wat meesmuilend en denigrerend over gedaan en historisch stelt het allemaal natuurlijk niet zoveel voor, maar de groei van Veldhoven en haar bijdrage tot  Brainport, het innovatieve technologische zwaartepunt van Nederland, is zeker iets om trots op te zijn.

Tot nu toe is er van al die ideeën over eigentijdse monumenten nog nauwelijks iets terecht gekomen, afgezien van een aantal verhoogde bloem/lichtbakken op de rotondes van de Heemweg. Het lijkt mij nu het moment om, na het tot stand komen van de Hovenring, ook in Veldhoven een bijdrage aan de uitstraling als innovatieve moderne gemeente in Brainport te doen. Ik moet hierbij meteen bekennen dat ik tot dusver behoorlijk voorop liep om dit soort verfraaiingen als onnodig af te serveren. Ik ben die fase, ouder en wijzer geworden, inmiddels voorbij. 

De gemeente Eindhoven heeft tot nu toe op de verbindingsweg Noord Brabantlaan-Heerbaan al een tweetal markante iconen geplaatst, zowel bij het Evoluon als bij de Hovenring. Het zou wat mij betreft heel denkbaar zijn dit verbindingssnoer in Veldhoven te verlengen en op de rotonde(s) bij het Citycentrum een icoon van hetzelfde kaliber te plaatsen. Een vervolg in de richting van de zogenaamde “Stedelijke as” in de richting van de High Tech Med Campus aan de Kempenbaan ligt dan in de verdere toekomst voor de hand. 

Ik weet het, er is geen geld, we moeten bezuinigen. Maar dromen mag altijd! 

20 januari 2012

Kersttoespraak Beatrix 

De kersttoespraak van onze koningin was gewijd aan duurzaamheid en milieu, de bestrijding van zelfzucht en hang naar overdaad. Een behartenswaardige en duidelijke boodschap. Dit geldt zeker ook voor haar oproep :”wie de wereld wil veranderen moet nu eenmaal beginnen bij zichzelf” en “de uitdaging blijft zelf iets te doen…” Ik ben het zeer met deze boodschap eens. Het zou nog overtuigender zijn als ook de brenger van de boodschap; de leden van het Koninklijk Huis aan deze oproep gehoor zouden geven. Een aantal elementen in het optreden van de Familie voldoet volgens de media (nog) niet geheel aan de door de Majesteit geformuleerde boodschap. Men kan daarbij denken aan de escapades rond zomerhuizen in Mozambique, extravagante kleding/shopping-en reis kosten van de kroonprins en zijn gezin, maar ook gerapporteerde financiële transacties via belastingparadijzen passen niet erg in het beeld. Dat doet overigens niets af aan de waarde van de kersttoespraak van de vorstin! 

Serieuzzz Live, een misser van allure in Eindhoven 

Tot voor kort meende ik dat ik de grootste misser van de gemeente Eindhoven dit jaar al had meegemaakt. Ik heb het over de aankoop van het speelveld in het stadion van PSV (en het terughuren aan PSV) en de daarna volgende aankoop van nieuwe spelers. Een waardeloos veld kopen dat nooit voor iets anders dan voetballen kan worden gebruikt voor 50 miljoen Euro, een bedrag dat vervolgens door PSV wordt gebruikt voor spelersaankopen! En maar volhouden dat het echt ander geld was! Typisch een geval van Brain(s)port logica. 

Maar tegen het eind van het jaar bleek deze misser nog te kunnen worden overtroefd. Niet in geld maar in foute inschatting. Via Serieuzzz Live, de opvolger van Serious Request van vorig jaar, had men op een miljoen gerekend voor het goede doel. Dat zou men trots in Leiden gaan aanbieden aan de grote broer Serious Request!  Ze zouden eens even laten zien waar Eindhoven, vorig jaar “de gulste”, meest intelligente regiostad ter wereld, wel niet toe in staat was!

Wel dat liep dus mis en niet zo’n beetje. Er was een opbrengst van 28.000 Euro en kosten van tonnen; vergeleken met de beoogde opbrengst dus een gigantische misser.De hele zaak is wel een beetje sneu voor de verantwoordelijke VVD wethouder Joost Helms. Niet bepaald een “sneu type”, maar een koene bestuurder die graag daadkrachtig overkomt en die ik ken via zijn betrokkenheid bij de uitbreiding van Eindhoven Airport. Hij was zowel bij de PSV aankoop als bij de deconfiture van Serieuzzz Live betrokken en moet zich nu troosten met de gedachte dat zijn bekendheid als Nederlandse stadsbestuurder in ieder geval verzekerd is.

Het inzicht van Maxime  

Het vuurwerkgeknal was nauwelijks uitgestorven of Maxime Verhagen verraste het  Nederlandse volk met de aankondiging dat hij niet beschikbaar was als de CDA lijsttrekker. Het zal de regelmatige lezer van deze weblog site niet zijn ontgaan dat ik de heren JP Balkenende, Maxime Verhagen en hun hofhouding verantwoordelijk acht voor de teloorgang van het Christen Democratisch Appel. Ik heb daar in het verleden menig vinnig stukje aan gewijd. Ik kan er dus niet onderuit de aankondiging van Maxime als een belangrijke opsteker aan het begin van het Nieuwe jaar te beschouwen, hoewel…….  

Nadat het CDA onder leiding van de door het partijbestuur benoemde partijleider JP Balkenende twee jaar geleden was gehalveerd, is de aanhang van de partij tot nu toe nog een keer (virtueel volgens de peilingen) gehalveerd onder de zelfbenoemde leiding van Maxime Verhagen. Vanuit dat gezichtspunt valt de publieke melding van het resultaat van zijn zelfstudie om af te zien van een gooi naar het partijleiderschap, te loven. De laatste twee jaar zijn inderdaad geen succes geworden. Dat kon ook niet in mijn opvatting want Verhagen behoorde nadrukkelijk tot de intieme hofhouding van Balkenende en het was voor hem, vrees ik, onmogelijk een originele frisse vernieuwde uitwerking van het christen democratische gedachtegoed te ontwikkelen. Daarbij kan het van belang zijn dat hij nooit een andere dan een politieke baan heeft gehad sinds zijn 11-jarige studie geschiedenis aan de Leidse Universiteit en dus waarschijnlijk moeite heeft te weten wat er buiten de “politieke stolp” leeft. Persoonlijk ben ik daarom van mening dat politiek geen fulltime levensbestemming zou moeten zijn en dat voor politici een baan buiten de politiek heilzaam is voor het land en de persoon.

Ik wil in deze weblog nu niet verder uitweiden over het imago van Maxime dat hem dwarszit. Vele kranten hebben voldoende uitgeweid over zijn ”machtspolitiek, sluwheid en geslepen manipulaties”. Het zijn kennelijk de redenen waarom, volgens recent onderzoek van Een Vandaag, een grote meerderheid van CDA kiezers (84%)  zegt blij te zijn dat Verhagen geen partijleider wordt. Het percentage zegt genoeg. 

Wel duiken er nu verhalen op dat niet zijn eigen zelfstudie hem het inzicht verschafte, maar dat het Ruth Peetoom zou zijn die hem de weg zou versperren. In dat geval zijn wij vrees ik nog niet van Maxime af en doemt het scenario van een tactisch en politiek behendige manoeuvre plotseling op. Ik laat het hierbij maar op dit moment. Wel wil ik er op wijzen dat Maxime Verhagen in en buiten het huidige kabinet een aantal fervente en uitgesproken supporters had. Wie herinnert zich niet de “opvallende”, aan hysterie grenzende  aanhankelijkheidsverklaring van Camiel Eurlings tijdens het CDA congres….? 

Het wordt nog een interessant en veelbewogen jaar, zo te zien. Wordt vervolgd…..

10 Januari 2012

Schepping Adam van Michel Angelo

Ik heb het grootste deel van mijn (bewuste) leven eigenlijk doorgebracht in het zuiden van Nederland, in Limburg en Brabant. En ach, je hoorde weleens van zaken die niet geheel strookten met de veronderstelde celibataire levenswijze van RK geestelijkheid. Maar dat kwam dan niet verder dan vraagtekens bij de verhouding van de pastoor met zijn huishoudster. Een, laat ik maar zeggen, niet geheel onbegrijpelijke en tweezijdige “overtreding”.Een rijke bron voor grappen en roddelpraat. Maar misbruik van jongeren is andere koek, daarvoor zijn andere woorden. 

Het is “zonde”, waarom zegt niemand dat?.

Ik ga hier niet uitvoerig de verontwaardiging die via de media naar buiten komt nog eens over doen, ik kom daar aan het eind op terug. Het rapport van Deetman is duidelijk genoeg. Die duidelijkheid mis ik tot mijn verdriet helaas in de reacties van de geestelijke leiding van de RK Kerk. Natuurlijk wordt uitgebreid erkend dat dit niet had mogen gebeuren, er wordt spijt betuigd en er wordt gesproken over financiële tegemoetkomingen aan de slachtoffers. Maar ik mis in de beschrijvingen rond dit drama het meest toepasselijke woord “zonde” en compassie met de slachtoffers. Zonde van individuele geestelijken, zonde van het instituut Kerk. Ik geef toe het klinkt misschien wat onverwacht, te plechtig en voor sommigen ouderwets, maar het is wel precies waar het volgens mij over gaat! En bovendien is “zonde” toch een begrip dat de kerk bekend moet voorkomen! Juist dat begrip tref ik niet aan in de kerkelijke uitspraken noch in de beschouwingen die in veelvoud aan deze zaak worden gewijd. Daarbij komt dat, als men tot de uitspraak zou durven komen dat er sprake is van zondig gedrag, er ook de mogelijkheid wordt geopend van een veelheid van boetedoening en penitentie waar de kerk in de voorbijgegane eeuwen veel ervaring mee heeft opgedaan. Het is te betreuren dat men, ik zeg het met pijn in het hart, tot dusver wel erg zakelijk reageert. Als een multinational bedrijf waar een productiefout is opgetreden. Als gevolg daarvan worden de mogelijkheden van verzoening vrijwel uitgesloten. 

Wat er nu wordt uitgelokt is een uit de bocht vliegende verontwaardiging zoals door Bert Wagendorp verwoord in de Volkskrant van 17 december. In een column onder de titel “Pijdragers” loopt hij leeg over de “geile en pedofiele” kant van de RK Kerk.  Over “seksbeluste pijdragers” en hun “interne kloostercultuur”, over de “schijnheilige namen” van de ordes die het allemaal nog wranger maakten, zoals bij de Broeders van Liefde (in opleiding) waar sprake was van “misbruik van eigen kweek.” Vooral het schaamteloos en systematisch ontkennen geeft aanleiding tot grove conclusies, door Bert Wagendorp samengevat als:

“Nederig zwijgen als het graf lijkt mij daarom het beste. Geen stichtelijk woord meer, geen moralistisch betoog of leidraad voor de gelovigen, geen encyclieken: gewoon de hypocriete bekken een hele tijd potdicht – liefst voorgoed.”

Dit laatste doet natuurlijk de deur dicht. Een oproep om de RK Kerk voor eens en voor altijd (mond)dood te maken.

Het is tegen deze achtergrond van bijna haatzaaiende hartekreten dat ik mijn pleidooi houd om expliciet en duidelijk deze zonde te bekennen en de consequenties daarvan te aanvaarden. Om Godswil. 

24 december 2011

.

Het moet er even uit, de verontwaardiging over de schaamteloze benoeming van Donner tot vicevoorzitter van de Raad van State. Een in mijn ogen achterhaald staaltje van het oude machtsdenken ( we rule this country!) van de clan CDA’ers van het oude stempel. Zij die het CDA tot twee maal toe hebben gehalveerd en tot op de rand van de afgrond hebben gebracht in de afgelopen jaren en die maar niet van het podium zijn los te branden. 

Het kan best zijn dat Donner bepaalde eigenschappen bezit die hem in de ogen van anderen uiterst geschikt maken om “onderkoning” van Nederland te worden, maar die heb ik dan de laatste jaren gemist. Tenzij men zijn fietslustige aard, zijn Bijbelkennis of zijn juridische instelling bedoeld, maar die deelt hij met velen.

Vriendjespolitiek inplaats van transparant 

De benoeming van de vicevoorzitter van de Raad van State zou dit keer transparant worden. Voor de eerste keer in de geschiedenis! In plaats van de geijkte verdeling van de drie belangrijke posities in het Nederlandse bestuur (voorzitter Eerste Kamer, voorzitter Tweede Kamer en Vicevoorzitter Raad van State) onder de drie grootste politieke partijen (PvdA, CDA en VVD) zou er een open en transparante procedure komen. Alle Nederlanders zouden kunnen solliciteren op de in het Staatsblad te publiceren advertentie. Jaja…hoe onnozel kun je zijn.

De advertentie is er gekomen maar al vele maanden daarvoor was duidelijk dat bij de formatie van het huidige kabinet was afgesproken dat het CDA (lees Donner) volgens de regels van de oude machtspolitiek vicevoorzitter  van de Raad van State zou worden. De advertentie en alle prietpraat er omheen was alleen een verplicht nummertje en stelde niets voor. 

Vervolgens moeten er nog tenenkrommende manoeuvres worden uitgehaald om het probleempje op te lossen dat Donner( als Minister van Binnenlandse Zaken) zijn eigen sollicitatie moet goedkeuren. Er werd dus vlak voor de publicatie besloten dat niet Donner maar Opstelten van Justitie over de voordracht zou beslissen. Dat Donner in de komende tijd over zijn eigen voorstellen moet adviseren wordt voor lief genomen! “ De slager keurt zijn eigen vlees”.

 Plaatsvervangende schaamte

Al met al een vertoning die mij plaatsvervangende schaamte heeft opgeleverd, iedere keer als ik de laatste maanden Donner zijn sollicitatie en de bijbehorende machinaties en de voorgekookte benoeming in alle toonaarden hoorde ontkennen. Een onsympathiek trekje voor een CDA “onderkoning” van Nederland. 

Maar het belangrijkste is toch dat deze baantjesschuiverij en huichelachtige motiveringen het vertrouwen van de burger in de politiek aantasten. En dat is onvergefelijk in mijn ogen.

16 december 2011

Laten we om te beginnen vaststellen dat we hier in Nederland tamelijk geëmancipeerd zijn wat homorechten betreft en de acceptatie in het openbare leven. Het homohuwelijk is, in navolging van Nederland, slechts in een zeer beperkt aantal (Westerse) landen mogelijk (ongeveer 10). Zelfs de, niet altijd even smaakvolle, wat meer uitbundige en expliciete exposés van geaardheid in het publieke domein zoals bij Gay parades en TV presentaties leiden in ons land nauwelijks tot enige opwinding. 

Geen rol meer voor geweten bij de overheid? 

Het is voor mij dan ook de grote vraag wat in hemelsnaam de drijvende kracht is achter de beweging die uit alle macht de rol van het individuele geweten en de individuele norm in onze maatschappij wil terugdringen. Tien jaren geleden, toen in Nederland (als eerste) het burgerlijke homohuwelijk mogelijk werd gemaakt, werd het recht op het individuele geweten van de enkele ambtenaar die morele problemen daarmee had ten volle erkend. Uiteraard met het voorbehoud dat er in de gemeente altijd een ambtenaar van de burgerlijke stand aanwezig was die het huwelijk kon sluiten. Er zijn dus absoluut geen praktische, noch principiële bezwaren die een homohuwelijk in elke willekeurige gemeente in de weg zouden staan. Ik kan de huidige razzia op weigerambtenaren dan ook niet anders zien dan een opmaat naar het beperken van de gewetensvrijheid en de rol van morele bezwaren in bredere zin in onze maatschappij. Een opmaat naar het terugdringen van de rol van het bijzonder onderwijs om maar een onderwerp te noemen dat in dezelfde politieke kringen populair is.

Een argument dat ik pas geleden hoorde van een D66 Kamerlid was dat men er nu na 10 jaar toch langzamerhand aan gewend zou moeten zijn. Een grovere benadering van morele en gewetensbezwaren heb ik nog niet zo vaak meegemaakt! Alsof je over morele- en gewetensbezwaren wel heen groeit en er aan gewend raakt na een tijdje! De bescherming van morele waarden in onze maatschappij lijkt mij bij de aanhangers van deze argumentatie niet in goede handen! 

Waarom bemoeit de Staat zich er mee?

 Een ander gezichtspunt werd mij enige tijd geleden ingegeven door een artikel van Gied ten Berge in Trouw. Hij vroeg zich af waarom de Staat zich eigenlijk zo nadrukkelijk en exclusief bemoeit met een privé ritueel als het huwelijk. Met al die toeters en bellen inclusief speciale toga’s voor de Ambtenaar van de Burgerlijke stand die een voor deze gelegenheid geschikt toespraakje houden, inclusief het wisselen van trouwbeloftes en ringen in een voor dit doel speciaal feestelijk ingerichte zaal. Eigenlijk heel merkwaardig. Zet er nog een knielbankje bij en je hebt eigenlijk een kerkelijk ritueel! En het merkwaardigste is dat bij dood en geboorte, voor de burgerlijke stand toch minstens net zo belangrijke gebeurtenissen, er in het geheel geen ambtelijke rituelen worden opgevoerd. Bijvoorbeeld aangifte van geboorten in een speciale geboortezaal, aanbieding van de boreling met beschuit met muisjes en een feestelijk cadeautje of bij overlijden een treffende ambtelijke toespraak aan de rand van de groeve……… Integendeel, deze gebeurtenissen worden ambtelijk zakelijk (al dan niet aan het loket) afgewerkt. Er wordt bij die gebeurtenissen geen wissel getrokken op de moraliteit of het geweten van de ambtenaar en er zijn dus geen weigerambtenaren in die categorie.

Het lijkt er dus sterk op dat de gemeente de huidige situatie aan zich zelf te danken en de “weigerambtenaar” zelf heeft gecreëerd door zich “kerkelijke” rituelen toe te eigenen ten gemeentehuize. Daardoor heeft het simpele tekenen van een “huwelijksovereenkomst” een emotionele lading en toegevoegde betekenis meegekregen die verschilt met alle andere gemeentelijke acties. 

Bij nader onderzoek blijkt dit vermoeden door historische feiten te worden gestaafd. Het burgerlijk huwelijk in Nederland is ingesteld door Napoleon tijdens de overheersing van de Nederlanden. De geboorte- trouw- en sterfregisters die tot dan toe door de kerken werden bijgehouden  werden van de kerken afgenomen tijdens de zogenaamde  “Culte de la Raison”, een volgens Wikidedia, “atheïstische, humanistische antigodsdienst” bedoeld als “alternatief voor de rooms-katholieke Kerk, die na de Revolutie verboden werd”. In de loop der tijd werden de normale verhoudingen hersteld maar het huwelijk bleef bij de staat die het “versierde” met de huidige toeters en bellen die niet terug te vinden zijn in het Burgerlijk Handboek. Daar is slechts sprake van puur administratieve en juridische  handelingen, over ceremoniële riten wordt niets vermeld! 

Mijn conclusie kan niet anders zijn dan dat er aan het geritualiseerde burgerlijke huwelijk zoals dat in Nederland wordt beleden bedenkelijke historische “schoonheids”vlekjes kleven. ook zonder het in 2000 toegevoegde homohuwelijk was het geritualiseerde burgerlijk huwelijk een vreemde eend in de bijt van burgerlijke ambtelijke regelingen. Zoals overigens ook al blijkt bij vergelijken van onze gewoonten en die in vele andere Westerse landen (bijvoorbeeld Engeland en de VS.), om maar niet te spreken over niet westerse gewoonten.

Bij de toevoeging van het homohuwelijk, waarbij het begrip huwelijk werd opgerekt tot een verbintenis tussen twee natuurlijke personen “van verschillend en gelijk geslacht” werd voorbij gegaan aan de in alle wereldgodsdiensten principiële relatie tussen huwelijk en voortplanting. Dat betekent, en ik citeer uit het betoog van socioloog en theoloog Gied ten Berge in Trouw:

 “een versmalling en een verbreding van het begrip huwelijk. Weliswaar komen meer partner combinaties voor een “huwelijk” in aanmerking, maar er is ook een vervreemding ontstaan tussen mensen voor wie een huwelijk gerelateerd is aan voortplanting en mensen die een puur op sexuele relatie gebaseerde opvatting hanteren. Terwijl het systeem een nog veel ruimere definitie en daarom een ander gebruik van begrippen verdient. Want waarom zouden twee broers die hun leven lang voor elkaar gezorgd hebben, maar niet met elkaar naar bed gaan, niet met elkaar mogen “trouwen’? 

Conclusie?

 Laat ik voorop stellen dat wat mij betreft iedereen recht heeft op een ongestoorde en maatschappelijk geaccepteerde liefdevolle relatie. Dat, als er behoefte is om de gewenste juridische en maatschappelijke consequenties door de overheid te laten vastleggen en controleren, dit mogelijk moet zijn. Echter, problemen ontstaan als de overheid er op blijft staan alle samenlevingsverbanden te registreren onder de verzamelnaam “huwelijk”, een naam die al eeuwenlang gekoppeld is aan voortplanting, gezinsvorming en kinderen, en de daaraan verbonden morele lading.

Het zou aan te bevelen zijn ook in Nederland weer over te gaan tot het  erkennen van het kerkelijk huwelijk ook voor de wet. In veel landen is dat het geval. Daarmee zijn de voornaamste problemen opgelost en komt iedereen tot zijn recht. 

6 december 2011

Als voorzitter van de Seniorenraad (waarin de belangen van zowel de 4200 georganiseerde ouderen van de KBO en PVGE alsook de ongeorganiseerden zijn vertegenwoordigd) had ik het voorrecht in te spreken bij de gemeenteraad om de belangen van deze grote groep inwoners van Veldhoven te verduidelijken. 

Pleidooi Seniorenraad 

Doel van het inspreken bij deze gelegenheid was tweeledig:

- ten eerste wilden wij naar voren brengen dat wij zwaar teleurgesteld waren (misschien is buitengewoon gepikeerd een betere uitdrukking) door het feit dat ons werk was ondergebracht in de minst gewaardeerde (en meest gekorte 15% + indexering) categorie;

- ten tweede, daaraan gekoppeld, wilden wij de Raad een voorstel doen ons (de Seniorenraad) te steunen in het (laten) uitvoeren van een onderzoek naar het “maatschappelijk rendement” van het ouderenwerk en de resultaten daarvan mee te laten wegen in de uiteindelijke waardering van ons werk. 

Teleurstelling over “ontkenning” waarde ouderenwerk 

Wat de teleurstelling over de lage waardering van het ouderenwerk betreft; er is de gemeenteraad vijf maanden geleden, namens de Seniorenraad, een overzicht aangeboden van de activiteiten van de ouderenbonden als handreiking in de afwegingen ten aanzien van het komende subsidiebeleid. Daarbij was het duidelijk dat naast belangenbehartiging het overgrote deel van de activiteiten (5000 per jaar!) was gericht op het creëren van sociale contactmomenten, (gezondheid) voorlichting, onderlinge hulp, maatschappelijke participatie, zelfredzaamheid en advisering .

Een infrastructuur dus die voorziet in maatschappelijke ondersteuning in het voortraject van de WMO en wel geheel verzorgt door vrijwilligers. In de gemeentelijke argumentatie om deze activiteiten onder te brengen in de minst gewaardeerde categorie zijn geen passende argumenten aangetroffen behalve de “mantra” dat de senioren aan “maatschappelijk ondernemen” moesten gaan doen. Wat dit begrip  betekent voor een organisatie waarin vrijwilligers lotgenoten en elkaar helpen is niet duidelijk. Ook in aansluitende gesprekken kon dit nauwelijks worden onderbouwd. Dit gebrek aan argumentatie ligt aan de basis van onze “boosheid”. Het is deze expliciete gemeentelijke ontkenning van de waarde van het ouderenwerk die pijn doet en onbegrip wekt.

De seniorenraad wil dus in eerste instantie geen pleidooi  houden voor meer subsidie, maar wel voor meer respect en waardering voor het werk dat de ouderenbonden hier in Veldhoven doen. 

Onderzoek maatschappelijk rendement ouderenwerk 

De unaniem gesteunde GBV motie

Gekoppeld aan dit eerste punt is er reden voor de Seniorenraad en de ouderenbonden om aan te dringen op een onderzoek naar de bijdrage van het werk van de ouderenbonden aan de gemeentelijke doelstellingen geformuleerd in het WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Kortweg een onderzoek naar het “maatschappelijk rendement” van het ouderenwerk.

Onderzoeken van deze soort zijn de afgelopen jaren uitgevoerd bij verscheidene maatschappelijk relevante organisaties (bijvoorbeeld kerken, voedselbanken en diaconale organisaties) en hebben handzame en voor het beleid interessante resultaten opgeleverd.

De Seniorenraad heeft deze suggestie ook in een eerder gesprek met  wethouder  van der Weijden naar voren gebracht die deze suggestie van de ouderenbonden en Seniorenraad positief benaderde. In het verlengde daarvan verzoekt de seniorenraad de Raad zich positief uit te spreken over de uitvoering van dit voorstel en de resultaten daarvan mee te wegen in de uiteindelijke subsidiering. 

Gemeenteraad ondersteunt verzoek

 Bij de recente Algemene Beschouwingen van de gemeenteraad diende de  GBV-fractie een motie in die de wens van de Seniorenraad ondersteunde en het college verzocht een onderzoek naar het maatschappelijk rendement van de ouderenbonden in te stellen en de uitkomsten daarvan te betrekken bij de vaststelling van de definitieve subsidieomvang voor het ouderenwerk. Na enige commotie in de Raad naar aanleiding van opmerkingen van de wethouder die bezwaren had tegen de formulering van de consequenties voor de subsidieomvang, kon de gehele raad zich uiteindelijk vinden in de formulering: 

“De raad van de gemeente Veldhoven verzoekt het college in de eerste helft van 2012 een onderzoek in te stellen naar het maatschappelijk rendement van het ouderenwerk en de uitkomsten daarvan te betrekken bij de overwegingen en de mogelijke vertaling daarvan in het beleid voor het ouderenwerk in de budgetperiode 2013-2015.

en gaat over tot de orde van de dag” 

Geen slecht resultaat vind ik. Nu het onderzoek nog! 

13 november 2011

 

 

 

Reden voor voorzichtigheid

 Over het doel van dit gezondheidsonderzoek zijn de organisatoren (Eindhoven, SRE en GGD) duidelijk; op basis van dit onderzoek en een herhaling in 2015, zal dan volgens hen nog eens worden bekeken of het aantal vluchten, kan worden vergroot met nog 15000 extra per jaar. Het onderzoek zal worden uitgevoerd via steekproeven in de omgeving zo wordt gemeld. Reden voor voorzichtigheid en licht wantrouwen zo weten de omwonenden van het vliegveld uit vorige ervaringen. Met dat soort steekproeven heeft de omgeving ervaring sinds het laatste onderzoek van het Eindhovens Dagblad een paar jaar geleden. U weet nog wel dat onderzoek met “steekproeven” in de gehele regio over de hinder en/of waardering voor de luchthaven vooral in buurten ver buiten de hinderzones rond de 20Ke tot 35Ke. Het resultaat laat zich raden! Vrijwel iedereen blijkt gelukkig met de luchthaven, vindt het fijn om zo dichtbij op vliegvakantie te kunnen gaan en ervaart helemaal geen hinder, welnee. Dank je de koekoek als je vooral mensen vraagt die nooit vliegtuigen horen of zien in Stratum, Geldrop of Oirschot om maar enige plaatsen te noemen waar men alleen maar vliegtuigjes kent in de papieren versie. 

Feiten niet vervuilen met gewenste uitkomsten

 Het lijkt dus zaak om dit “steekproef”- onderzoek kritisch te begeleiden zodat- om het zo netjes mogelijk te zeggen- de feiten op zijn minst niet worden vervuild met de gewenste uitkomsten. Men mag er op zijn minst van uitgaan dat dit ook de wens van de onderzoekers is. Ik wil mij hier even beperken tot de invloed van het geluid. In tegenstelling tot andere milieu effecten is dit zuiver lokaal en dus relevant voor dit onderzoek.

In dit geval betekent het, om te beginnen, dat het onderzoek naar de gezondheidseffecten van de luchthaven vooral wordt gehouden daar waar effecten zijn te verwachten, dus onder bewoners nabij de luchthaven. In luchtvaart termen dus rond de 20 Ke tot 35 Ke zone. Het gebied dus waar volgens de definitie van Ke (Kosten eenheden) 20% tot 35% gehinderd worden en 10% tot 25% ernstig gehinderd worden door het vliegtuig lawaai, met alle gezondheidsgevolgen die daar bij horen. Onderzoek in verder verwijderde regionen geeft alleen referentie c.q. achtergrond gegevens. Het lijkt mij in eerste instantie de taak van de betrokken gemeentes in de gevarenzone (Veldhoven,  Eersel,  Best, Son en Breugel en stadsdelen van Eindhoven) om de randvoorwaarden van dit (steekproef) onderzoek te bewaken. Ook de BOW (Belangenbehartiging Omwonenden Welschap) en ook de COVM( Commissie Overleg Voorlichting en Milieu) zouden op een ordentelijk en betrouwbaar onderzoek kunnen aandringen. 

Er is nog een ander belangwekkend en merkwaardig punt bij deze aankondiging van het gezondheidsonderzoek dat mij argwanend maakt ten aanzien van de echte intentie van het voorstel. Dat is de constatering dat het onderzoek in 2015 zal worden herhaald en dat het resultaat een rol kan spelen in het besluit om (volgens het Alders advies) na 2015 het aantal vluchten van EA nogmaals met 15000 te vergroten. Een curieuze opmerking! Zoals u weet ben ik als lid van de Alderstafel redelijk goed ingewijd, maar dit is echt baarlijke onzin. Bij de evaluatiecriteria om in 2015 de tweede uitbreiding van 15000 vluchten te realiseren is dit aspect geheel niet opgenomen.

Blijft de vraag waarom de relatie tussen dit onderzoek en de verdere groei van EA dan wel wordt gesuggereerd. En, bovendien, waarom de onderzoekers er kennelijk van uit gaan dat er in de gezondheidstoestand van de mensen in de regio binnen de twee jaar een significante en meetbare verandering kan ontstaan tengevolge van de eerste uitbreiding tot 2015 (er wordt immers binnen twee jaar twee maal een onderzoek gedaan!). 

Al met al een duister plan, duister in zijn opzet, duister in zijn uitvoering en duister in zijn bedoelingen. Tenminste tot nu toe.

 25 oktober 2011