Van mijn kleinzoon kreeg ik als cadeau voor mijn verjaardag een prototype van een aardappelkanon. Het is in verschillende versies ook terug te vinden op You-Tube! Het optimaliseren van het prototype op het terrein van mijn zomer”boerderijtje” aan het water in Friesland, was een typische zomerinvulling: een beetje avontuurlijk, een beetje op het randje, leuk om te doen en een beetje leerzaam ook nog!

Beschrijving

Het aardappelkanon doet in de verte denken aan het schieten van deksels van melkbussen met behulp van carbid ( tijdens oud en nieuw ). Een belangrijk verschil is dat het veel beter te richten is omdat het projectiel (een aardappel) door een lange loop wordt afgeschoten.

Het kanon bestaat uit een aantal aan elkaar gelijmde rioleringsbuizen. Ten eerste de ontstekingskamer waarin een brandbaar mengsel kan worden gespoten en tot ontploffen kan worden gebracht met behulp van een vonk van de een of andere aansteker (bij AH voor 1 Euro) via een klein gaatje. Aan deze kamer is een loop verbonden waarin een aardappel (een appel kan ook, maar is duurder! ). Deze aardappel wordt er aan de voorkant ingeperst en met een stok verder doorgeduwd. Als brandbaar mengsel kunnen verschillende spuitbussen (haarlak, vaseline etc) worden gebruikt.

Het zoeken naar het juiste mengsel van lucht en drijfgas uit de spuitbus ( 1 of 2 seconden?) en de verhouding van de grootte van ontstekingskamer en loop zijn zo’n beetje de te optimaliseren grootheden.

Prestaties

Kleinzoon (eerste prototype), aardappelkanon eerste prototype en tweede prototype. Op de achtergrond het schootsveld.

Afschieten van kanon van hoogte afstelbare installatie!

Het eerste door mijn kleinzoon gefabriceerde prototype bracht het niet verder dan een bescheiden plofje en een aardappel die drie meter verder op de grond rolde. Maar ja voor 20 Euro kun je niet zoveel grote onderdelen rioleringsbuis kopen! Na het opschalen tot redelijke “kanon” proporties en bovendien het vergroten van de ontstekingskamer (zie foto’s), slaagden we er uiteindelijk in om redelijk nauwkeurige aardappelschoten af te vuren met een bereik van rond de 125 meter en meer. Het maximale bereik hebben wij niet kunnen meten omdat wij maar een vrije ruimte over het water van 150 meter tot onze beschikking hadden. Op grotere afstand lagen er allerlei schepen in de jachthaven. dat leende zich wat minder voor experimenten.

Gebruik makend van de bekende formules voor kogelbanen konden wij afleiden dat de aardappel met een snelheid van minimaal 35 m/s (ongeveer126 km/uur) de loop verlaat en (bij een hellingshoek van 45 graden) na ongeveer 5 seconden inslaat.

De buren

Na oorspronkelijke scepsis van de buurt kon men het uiteindelijk als vernieuwend educatief en speels element wel waarderen. Ik verwacht dat de aan onze sloot gelegen zeilschool voor jongeren het volgend jaar de fabricage van aardappel kanonnen als spel element zal opnemen.

25 augustus 2010

In een eerdere poging te begrijpen waarom de CDA aanhang bij de laatste 2de Kamer verkiezingen is gehalveerd, heb ik in vorige weblogs ( 15 maart en 10 juni) al ernstige bedenkingen geuit tegen over het stroperige beleid van het CDA onder verantwoordelijkheid van Balkenende culminerend in gedoe om beëindiging missie Uruzgan en “gedraai” van Balkenende over steun aan Irakoorlog. Dit gevoegd bij de supersnelle “unanieme” kandidaatstelling van diezelfde JP door de kennelijk kritiekloze partijbonzen in het partijbestuur en de fractie, hebben in mijn optiek belangrijk bijgedragen tot het weglopen van de helft van de kiezers het CDA. De houdbaarheid van Jan Peter Balkenende was voor de kiezers al enige tijd verstreken, zoals ik al voor de verkiezingen aangaf! Voor de grote meerderheid van de fractie en partijbestuur was dat kennelijk nog niet duidelijk geworden.

Gebrek aan vertrouwen

In de eerste reacties van partij en fractie op deze dramatische miskleun is door het CDA een congres beloofd waar de leden hun licht over de gebeurtenissen zouden kunnen laten schijnen. De ontwikkelingen rond de formatie lijken er echter toe te leiden dat het bij dit vrome voornemen blijft. Wel zal onze ( ik ben en blijf CDA-lid) toestemming worden gevraagd voor de deelname aan een nieuwe coalitie. Dat zou de nieuwe (minderheids)coalitie met VVD en het PVV kunnen zijn. Ik ben geen voorstander van deze coalitie, maar daar gaat het mij nu even niet om (daarover later meer).

Wat ik vervelend en gevaarlijk vind is de reactie van vele voorstanders ( die ik bijvoorbeeld in kranten als Trouw lees) en die er op wijzen dat wij de fractie en het partijbestuur moeten vertrouwen, want die zijn ervoor, zijn op de hoogte en zitten er boven op.(of hoe het verder wordt uitgedrukt). Wacht nu maar rustig af, is de boodschap! Voor de duidelijkheid, deze boodschap komt dus van precies die mensen die de eerdere halvering (“unaniem” weet u nog wel!) niet hebben zien aankomen. Vertrouwen komt te voet maar gaat te paard, zo luidt een treffende zegswijze. Vertrouwen moet je verdienen en daar ontbreekt het nu juist aan.

Natuurlijk voorzitter en lijsttrekker hebben politiek correct hun positie opgegeven, maar de rest van het bestuur gaat door alsof er niets gebeurd is. En betuttelt degenen die zich zorgen maken en organiseert bijeenkomsten waar “lastpakken” worden “gemasseerd”, zoals mijn plaatselijke krant (ED) het kopt. Het moet niet gekker worden! Als dat zo door gaat dan halveert de CDA aanhang de volgende verkiezingen nog eens een keer.

Bescheidenheid versus de jacht op de macht 

Ik ben van mening dat na een afstraffing door de kiezers van deze omvang, bescheidenheid het partijbestuur en de restanten van de fractie zou sieren. Na eerste uitlatingen in die richting is echter de mantel van bescheidenheid afgeworpen en is de partij bezig met een experiment door de vorming van een gedoogkabinet met VVD en PVV. De jacht op de macht zoals die zich nu afspeelt is voor mijn gevoel niet in overeenstemming met een passende reactie van een op principes en grondrechten in de maatschappij gewortelde partij als het CDA. Mijn eerste reactie zou dan ook zijn proberen te doorgronden waarom het CDA schijnt deze wortels kwijt te zijn geraakt. En of de fundamenten misschien opnieuw moeten worden geformuleerd. Pas dan kan een verantwoorde koers op verbetering worden ingezet. Van enige merkbare inspanning in die richting is echter geen sprake, eerder het tegendeel en dat baart mij ernstige zorgen.

Weerstand in CDA tegen samenwerking met PVV

Het is duidelijk lijkt mij dat een belangrijk deel van het CDA electoraat hecht aan het vertrouwde, het eigene en bekende en een zekere angst voor het onbekende heeft. Op een andere manier is de grote verschuiving van CDA naar de PVV in plaatsen en delen van het land waar nauwelijks buitenlanders en/of moslims wonen nauwelijks te begrijpen. Deze grondhouding sluit naar mijn gevoel uitstekend aan bij het behoudende profiel van vele CDA kiezers. Het CDA zal er werk van moeten maken de, al dan niet terechte, vrees en verontrusting van deze groep in ieder geval serieus te nemen en in beleid om te zetten zonder de grondbeginselen van de Christen Democratie op de tocht te zetten. Aansluiting zoeken bij de PVV lijkt mij daarvoor niet de juiste weg, daarmee krijg je deze kiezers niet terug en jaag je de andere helft van de kiezers weg zoals duidelijk blijkt uit de groeiende weerstand van onderop. Zie bijvoorbeeld het manifest en de actie op  http://wijstaanvooronzegrondrechten.org/

Het zal u niet verbazen dat ik dit manifest ook (na enige overdenking) getekend heb.

17 augustus 2010

De nieuwste ontwikkelingen even op een rij gezet.

Defensie in de fout

Afgelopen week was dus de uitspraak in een bodemprocedure aangespannen door de vereniging Belangenbehartiging Omwonenden Welschap( BOW), de Brabantse Milieu Federatie (BMF) en de gemeenten Veldhoven en Son en Breugel tegen het ministerie van Defensie. Het betrof het zonder argumentatie schrappen van een bepaling die het vliegen op iedere weekenddag beperkt tot 1/3 van het aantal vluchten op een werkdag. Deze bepaling stond al in de jaarlijkse ontheffing sinds het burgermedegebruik in 1982 en was door Defensie daaruit plotseling verwijderd in de ontheffingen voor 2008/2009 en 2010/2011. Zonder enige motivatie. Het is duidelijk dat daarmee een door de regio gekoesterd en belangrijk stuk bescherming tegen overlast en aantasting van het leefklimaat dreigde te vervallen.

Klaas Kopinga (BOW): "er wordt nu al te veel in het weekend gevlogen"

In diezelfde tijd werd er door Eindhoven Airport ook driftig gelobbyd voor een vaste basis (”base”) met prijsvechters zoals Ryanair. Zoals wellicht bekend, eist een prijsvechter openstellingen zonder uitzonderingen voor het weekend. Dus openingstijden op 7 dagen per week van 7 tot 24 uur. De 1/3 bepaling in de ontheffing is daarbij op zijn zachtst gezegd hinderlijk! Als goed ingelichte insider in deze materie durf ik de stelling wel voor mijn rekening te nemen dat de wens van EA en het wegmoffelen van de 1/3 bepaling in de ontheffing het gevolg is van een onderonsje tussen EA en Defensie. Uiteraard is deze zaak uitvoerig besproken in overleg met de luchthaven maar zonder resultaat zodat een gang naar de rechter de enige mogelijkheid bleef. Een niet onbelangrijk element daarbij is dat het huidige gebruik volgens de observaties van BOW (ondermeer via de radarobservaties zie www.b-o-w.nl ) al boven de toegestane limiet is. Klaas Kopinga, voorzitter van BOW, heeft daar in een interview en tijdens een hoorzitting al op gewezen.

Bezwaren omwonenden door rechter gehonoreerd

De uitspraak van de rechtbank, volgens de publicatie op 29 juli, is duidelijk. De rechtbank is van mening dat Defensie de bezwaren betreffende de verslechterde leefsituatie van de omwonenden onvoldoende hebben weerlegt. Daarnaast meent de rechtbank dat de belangen van de omwonenden onvoldoende in de afweging zijn betrokken. De ontheffingen waarin geen 1/3 regeling voor de weekends zijn opgenomen worden vernietigd in verband met onvoldoende belangenafweging en ontoereikende motivering. De rechtbank waarschuwt ook alvast dat dit oordeel ook consequenties zal hebben voor toekomstige ontheffingen. Van dit jaar en het volgende bijvoorbeeld.

Het wachten is nu op de argumenten van defensie op grond waarvan zij heeft gemeend de bescherming van de omwonenden zonder enige motivatie te verslechteren (zoals door de rechter in het vonnis is vastgesteld). Geloofwaardige argumenten, dat wel! Argumenten die in het bijzonder betrekking hebben op het weekend en niet op het algemene beeld, dus alle dagen van het jaar bij elkaar.

Het moet mij van het hart dat deze uitspraak als geroepen komt. Ik beschouw dit als een belangrijke erkenning van de rechtvaardiging van de strijd voor een rustig weekend. Dit in schril contrast met het belang wat daaraan(of aan de continuïteit daarvan) wordt gehecht aan de Alders tafel waar ik persoonlijk het gevoel heb dat dit als een achterlijke boertige behoefte van het wingewest wordt beschouwd. Met name door degenen die niet uit deze buurt komen, en dat zijn er nogal wat aan de Alders tafel!

Draagvlak voor Alders advies brokkelt hard af

Met de recente afwijzingen van het Alders advies door de gemeenteraden van Eersel, Best, Son en Breugel en Sint-Oedenrode ( in navolging van Veldhoven), is er duidelijk een aanscherping waar te nemen ten opzichte van eerdere wat genuanceerde standpunten van de woordvoerder aan de Alders tafel. Het is inmiddels duidelijk dat het draagvlak in de regio beperkt lijkt tot Eindhoven. Overigens waren zelfs daar een aantal kritische vragen en kanttekeningen.

Op het ogenblik worden er gesprekken gevoerd met de deelnemers aan de Alderstafel over de deelname aan het vervolg. Ik heb daar in een vorige weblog van 20 juli al enige opmerkingen over gemaakt. Het zal mij benieuwen in hoeverre de kritische geluiden van de gemeenteraden, “ het hoofd der gemeente”, in de verdere beslissingen over al dan niet deelnemen, worden verwerkt.

1 augustus 2010

De uitspraken van de gemeenteraden zijn van groot belang om te kunnen vaststellen of de door Alders voorgestelde uitplaatsing van grote aantallen Schiphol vluchten naar Eindhoven Airport op draagvlak in de regio kunnen rekenen. De voorzichtige reacties van B&W van de hindergemeentes waren tot dusver voor meerdere uitleg vatbaar en gaven aanleiding tot misverstanden.

Eerdere reactie van B&W door raadsmotie aanzienlijk aangescherpt

In een eerdere weblog van enige weken geleden (28 juni 2010) heb ik al gewezen op de onduidelijkheden en gevaren die er werden opgeroepen door de stellingname van de Colleges van B&W in het persbericht over het advies van Alders. Deze onduidelijkheden worden opgeroepen doordat men nu niet al duidelijk nee wil zeggen maar aan tafel wil blijven om mee te praten terwijl men het nu al niet eens is met het uiteindelijk perspectief. Men tracht, om het maar eens eenvoudig te zeggen, “de kool en de geit te sparen”, of “ van twee walletjes te eten”. Dit balanceren op de grenzen van het onmogelijke leidt tot wazige formuleringen en tegenstrijdigheden in het persbericht van de B&W van de hindergemeenten, bijvoorbeeld ten aanzien van uiteindelijk te accepteren geluidshinder, weekendopenstelling, de uiteindelijke uitvoerbaarheid van de complete businesscase van EA en de rol van de huidige Regionale Overeenkomst. Dit leidt op zijn beurt tot onjuiste interpretatie van de positie van de hindergemeente betreffende het draagvlak, het doel van deze hele exercitie!

In de door de Veldhovense raad unaniem aangenomen motie worden in ieder geval een aantal onduidelijkheden weggenomen. De raadsmotie spreekt klare taal over een maximale totale geluidshinder van (in technische termen) een hinderoppervlak van 9 km2, wat een acceptabele verhoging betekent van ruwweg 30% ten opzichte van het huidige gebruik. Dit wordt in de raadsmotie als een “ fundament voor duurzame ontwikkeling“ geïntroduceerd en is in overeenstemming met een eerder regionaal bod. De raadsmotie spreekt zich ook helder en afzonderlijk uit over de onmogelijkheid de volledige plannen (businesscase) van EA te realiseren, zoals die wel als voorwaarde in het Alders advies is opgenomen. Daarnaast is de raadsmotie stellig over de noodzaak om de weekendrust te handhaven en te garanderen, meer dan nu in het Alders advies wordt voorgesteld.

De conclusie moet zijn dat deze motie absoluut een verheldering van het standpunt van de gemeente Veldhoven biedt en geen ruimte laat voor de conclusie dat er in Veldhoven draagvlak is voor de het totale Alders advies. Een benadering die, zo lijkt het, aansluit bij BOW en BMF die al eerder langs deze lijn reageerden.

Onduidelijkheden

Toch blijven er nog onduidelijkheden bestaan ten aanzien van enkele wezenlijke elementen in de ontwikkeling van de luchthaven. Elememten die nog niet duidelijk zijn geadresseerd en nog in de lucht zijn blijven hangen. De twee meest in het oog springende zijn:

- wat doen we met de bestaande Regionale Overeenkomst (RO) tot 2015 en

- wat betekent de voorgestelde fasering van Alders en de zogenaamde “evaluatie” na de eerste fase.

De bestaande Regionale Overeenkomst

Zoals ik in een van de vorige weblog’s over deze materie al eens heb toegelicht bestaat er een Regionale Overeenkomst die door alle gemeentes grenzend aan Eindhoven Airport, de provincie en Eindhoven Airport is getekend. Deze overeenkomst regelt de gang van zaken rond de luchthaven, dat wil zeggen afspraken over geluidsoverlast, openingstijden, weekendopenstelling en regelingen bij overtredingen. Deze RO geeft ruimte aan de geleidelijke ontwikkeling van EA ten behoeve van welvaart en welzijn in de regio onder bepaalde randvoorwaarden. Sinds de start van deze RO in 2000 ( en wijziging in 2003) is het met de luchthaven buitengewoon voorspoedig gegaan. Van 337000 passagiers in 2000 en 422000 passagiers in 2004 naar 1.8 miljoen(!) in 2009. De Regionale Overeenkomst kan dus niet echt als een rem op de ontwikkeling worden beschouwd! Integendeel.

Er zijn ondertekenaars die hechten aan deze unieke en vrijwillig tot stand gekomen overeenkomst en deze willen behouden tenminste tot de einddatum 2015. In de aanbiedingsbrief van Alders staat echter met zoveel woorden dat met zijn aanbevelingen uiteraard deze Regionale Overeenkomst moet worden beëindigd. Een uiterst merkwaardige frase die ook alleen in de aanbiedingsbrief aan de minister voorkomt, niet in het advies en ook niet bij de onderhandelingen ter sprake is geweest. Maar zo eenvoudig gaat het beëindigen van een Overeenkomst natuurlijk niet! En zeker niet een overeenkomst die grote waarde voor de ontwikkeling in harmonie met de omgeving heeft verzekerd voor meer dan 10 jaar. De overeenkomst is in 2000 getekend en in 2004 bevestigd door alle partners, de hindergemeentes Veldhoven, Eersel, Best, Oirschot individueel, Eindhoven, Provincie, BOW, BMF en Eindhoven Airport. In volledige vrijheid en bij hun volle verstand, naar men mag aannemen! Het is eigenlijk verbazend dat de Veldhovense raad voor dit element geen aandacht heeft gehad. Als ik goed ben ingelicht zullen in de raad van Eindhoven wel enige moties aan deze problematiek worden gewijd. Zoals het er nu voorstaat, mag men verwachten dat BOW, BMF en waarschijnlijk meerdere hindergemeenten via de rechter tot de Raad van State toe, het nakomen van de RO zullen trachten af te dwingen zolang er geen redelijk alternatief voor de regio tegenover staat. Over de uitslag daarvan kunnen we alleen maar gissen, maar dat het onrust en onzekerheid met zich mee zal brengen, ook voor de bedrijfsvoering van EA, is vrijwel zeker. Reden om niet al te achteloos met deze Overeenkomst om te gaan en de consequenties serieus mee te wegen bij beslissingen.

Fasering van Alders advies.

Samenhangend met de reacties van de regio een jaar geleden (resulterend in een regiobod van maximaal 9 km2 aan hinder (civiel en defensie samen) en een aantal kostbare infrastructuur maatregelen in de regio) besloot Alders tot “fasering” van de uitvoering van de “businesscase” van Eindhoven Airport. Deze “businesscase” met een Brainport sausje, kwam alleen al op een hinderoppervlak van ruwweg 11km2 voor EA alleen! Samen met het minimale defensie hinderoppervlak zou dat neerkomen op totaal zeker 15 tot 20 km2. Het is duidelijk dat er een list nodig was om niet meteen al vast te lopen en direct te constateren dat er voor de uitplaatsing van 35000 vluchten van Schiphol (zelfs met een Brainport sausje) geen draagvlak in de regio te vinden was. Deze list was “fasering”.

Ik wil er hier nu niet verder over uitweiden. Ik heb deze list op deze website op 28 juni al uitvoerig besproken. Het is een klassieke methode. De eerste fase is op zich misschien nog net acceptabel qua uitbreiding van geluid- en milieuhinder maar zal voornamelijk worden gebruikt om de tweede fase voor te bereiden. Door daar aan mee te doen ondergraaf je ten eerste de bestaande rechten geborgd in het RO en maak je het bovendien buitengewoon ongeloofwaardig om niet aan de tweede fase mee te doen.

De aangekondigde “evaluatie” na de eerste fase doet voorkomen alsof partijen zich naar aanleiding daarvan nog zouden kunnen terugtrekken. Niets is minder waar! De uitvoering van de tweede fase, met nog eens een verdubbeling van de overlast, staat in het geheel niet ter discussie bij de evaluatie. De uitvoering van de tweede fase staat, volgens het advies van Alders, al vast bij begin van de eerste fase. De eerste fase is, om het eens eenvoudig doch overduidelijk te zeggen, de garantie dat de tweede wordt uitgevoerd! Alleen dan zijn de investeringen die er gepleegd moeten worden door de overheid te beargumenteren en te legitimeren!

Een kritische beschouwing ten aanzien van dit punt, dat ook in het eerste Veldhovense B&W persbericht een belangrijke rol speelde, heb ik tot dusver gemist. Ook in de raadsmotie.

Tenslotte

De raad van Veldhoven heeft een kritisch licht laten schijnen over het Alders advies en is tot de conclusie is gekomen dat er geen draagvlak is om het totale advies (dat volgens Alders een en ondeelbaar is) uit te voeren. De andere hindergemeenten als Eersel, Best en Oirschot hebben ook de kans om zich ook uit te spreken en wellicht naar aanleiding van hierboven aangeduide problemen nog enige aanvullingen aan de kritische Veldhovense motie toe te voegen.

20 juli 2010

.

.

Ofschoon vele belangijke onderwerpen in de actualiteit om aandacht vragen is de zomer aangebroken. Een goede reden dus om een nijpend en alleszins hinderlijk zomerverschijnsel onder de loupe te nemen: de strijd om de dekstoel. De toenemende populariteit van het cruisen maakt dat ook de gewone man dreigt in aanraking te komen met dit probleem. Aanleiding te meer om dit verschijnsel vanuit eigen ervaring en proefondervindelijk nader te bezien.

Een cruiseschip

Mijn eerste ervaring met cruisen dateert alweer van zo’n 15 jaar geleden. Noodgedwongen, dat wel. Het moment dat ook mijn jongste zoon het huis verliet leek een goed moment om eens met het hele gezin en aanhang een grote reis te gaan ondernemen. Wij hadden al ruim van te voren een datum vastgesteld en ons verheugt op avontuurlijke en primitieve tochten in de Birmaanse jungle, toen mijn dochter kwam met het bericht dat er een kleine uitbreiding van de familie op komst was. Naar verwachting zou de geboorte ongeveer zes weken voor de reeds geplande vakantie plaats vinden. Het spreekt vanzelf dat er vervolgens naarstig moest worden gezocht naar een “avontuurlijke” vakantie die te combineren viel met de zorg en hygiene voor een 6 weken oude baby. Het werd dus een cruise in de Caribische wateren. Met de Seabreeze

Cruisen voor beginners

Het strijdtoneel.

Voor de duidelijkheid; cruisen is samen met (vele) anderen je op een schip te laten vervoeren van de ene naar de andere bezienswaardige plaats. Deze plaatsen zijn vaak tropische eilanden bijvoorbeeld in het Caribische gebied of de Indische Oceaan of culturele, archeologische en historische hoogstandjes bijvoorbeeld rond de Middellandse Zee. Er zijn uiteraard ook cruiseschepen die rond de wereld varen of naar de polen, maar die zijn voorbehouden aan de “happy few” en daar gaat deze bijdrage niet over. Er bestaat een zekere gelijkenis tussen de all-inclusive hotel formules op land en de cruise formule op zee, met het verschil dat in het algemeen de drank op zee voor eigen rekening is. Moderne cruiseschepen doen nog steeds verwoede edoch vergeefse pogingen de allure, stijl en elegantie van oorspassagiersschepen als de Titanic en de Queen Elizabeth uit te stralen. Vergeefse moeite want hun grootste overeenkomst is dat zij beide drijven. De meer dan 10 dekken hoog opgestapelde passagierscontainers laten weinig elegante en stijlvolle scheepsallure toe. Het is maar goed dat de schepen des nachts varen en overdag bij de attracties zijn geparkeerd want de bewegingsruimte per passagier aan boord is beperkt. Dit uit zich in het bijzonder op de zogenaamde zeedagen als er door gebrek aan attracties aan de wal even een dag doorgevaren moet worden. Het is op die dagen dat de strijd om de schaarse dekstoelen met grote inzet, inventief en schaamteloos wordt gevoerd.

Het strijdtoneel

Na 30 minuten is de stoel vrij...

De strijd speelt zich vooral af op de dekken waar de zwembadjes en andere poeltjes zich bevinden. Bijgaande fotos geven een idee van de drukte en vertier op die dekken. Naast het badderen wordt er vooral gezond, gegeten, gedronken en geluierd. Een vaste uitvalsbasis in de vorm van een dekstoel is daarvoor een eerste vereiste. De hier en daar opgehangen strenge aanmaningen over langer dan 30 minuten niet gebruikte dekstoelen doen iets vermoeden ten aanzien van de geraffineerde methoden die daarbij ingezet worden!

Tactiek

Om een en ander wat beter in beeld te krijgen had ik tijdens eerdere gelegenheden al een voorstudie en inventarisatie gemaakt van de gebruikte technieken om een dekstoel te “reserveren”. Het gaat er daarbij om op de dekstoel enige voorwerpen te deponeren die de beschaafde, bleue en in wezen vredelievende voorbijganger de indruk geven dat de stoel in gebruik is. Een handdoek is daarbij het meest gebruikelijk. Een persoonlijke toets daarbij, zoals een boek of slippers voegt toe aan de geloofwaardigheid. Wat brutalere methoden, die echter ook meer risico op leveren, maken gebruik van minimale persoonlijke items zoals zwembroekje, hemdje , broekje, slipje. Het meest indrukwekkende wat ik heb mogen zien was de

"Gereserveerde" dekstoelen.

reservering van 4 dekstoelen met twee teenslippers elk op de leuning van twee naast elkaar staande stoelen., Deze simpele reservering van 4 stoelen met maar twee teenslippers hield 3 uur stand! Niettegenstaande de ernstige vermaningen op de overal rondhangende waarschuwingen. Op het schip “Norwegian Gem” op 14 juni 2010.

Een ander belangrijk aspect is natuurlijk er op tijd bij te zijn. Wil men een stoel reserveren voor een zonnige zeedag dan dient men er toch wel om een uur of zes in de morgen bij te zijn voor een redelijke plaats.. De eerste stoelen worden al om 5 uur (met schichtige blik, dat wel) gereserveerd, zoals ik in het kader van deze studie zelf heb kunnen vaststellen!

Een punt van aandacht is tenslotte; hoe men met een minimum aan fatsoen, zonder opzichtig ruzie te maken, een onterechte “reservering” beëindigt. Er zijn natuurlijk reizigers die korte metten maken met deze gewoontes en zonder mededogen de reserveringsrituelen van de stoel gooien. Na een korte observatie uiteraard want het is natuurlijk niet uitgesloten dat de dekstoelgebruiker echt aan het badderen is! Persoonlijk ben ik meer voor een “tersluikse” aanpak. Men gooit de eigen handdoek er overheen en verwijdert de bedekte rituele reserveringssymbolen na een tijdje door ze met eigen handdoek tezamen te verplaatsen en uit te schudden.

Niet erg flink maar wel effectief.

7 juli 2010

Hans Alders

Na meer dan anderhalf jaar manipuleren zijn Alders en zijn Schiphol kompanen er dan toch in geslaagd om de regio te verleiden het leefklimaat van duizenden aanzienlijk te verslechteren ten behoeve van een uitbreiding van EA waar vooral vakantiegangers van buiten de regio (75%!) van zullen profiteren. In strijd met alle randvoorwaarden die de gemeenteraden ten aanzien van leefklimaat (geluidhinder, openingstijden, weekendrust etc) aan hun wethouders hadden opgedragen, heeft de drang om aan tafel te mogen blijven zitten met Alders en zijn luchtvaartlobby het uiteindelijk gewonnen. Dat daarmee de kansen zijn verkeken om de Tweede Kamer te overtuigen dat er in de regio onvoldoende draagvlak is om tot een dergelijk massale overname van Schipholvluchten te komen, is kennelijk niet van belang.

Voor de milieubeweging BOW en BMF, die zich niet door deze begeerte hebben laten meeslepen, en de verontrustte burgers in de randgemeentes rest de taak om (zoals eerder gebeurde) hun vertegenwoordigers in de gemeenteraden te overtuigen.

De Alderstafel

Laten we om te beginnen eerst eens even het slagveld, genaamd “de Alderstafel”, overzien. De opdracht van minister Eurlings (onthoudt die naam!) aan Alders in dit geval is “draagvlak in de regio” te zoeken voor beslissingen die in principe al zijn genomen, namelijk de uitplaatsing van (oorspronkelijk) 70000 vluchten van Schiphol naar Eindhoven en/of Lelystad in 2020. Of nauwkeuriger, de uitplaatsing van vluchten van Schiphol naar twee andere luchthavens die Schiphol in eigendom heeft, als het aantal vluchten op Schiphol meer dan 510000 is. Enige jaren terug dacht men dat dit aantal vluchten binnenkort zou zijn gerealiseerd maar de economische crisis zowel als de klimaatcrisis (waar de luchtvaart zijn steentjes nadrukkelijk aan bijdraagt) sloegen zware bressen in deze verwachtingen. Belangrijker nog is dat de fusie van KLM en het veel grotere Air France, maken dat de rol van Schiphol als transito luchthaven afkalft, waardoor het niet waarschijnlijk is dat de eerder genoemde 510000 vluchten op Schiphol ooit worden gehaald. Dat heeft overigens niet geleid tot enige bijstelling van de opdracht aan Alders door Eurlings, die inmiddels heeft aangekondigd zijn gezinsvorming belangrijker te vinden en niet meer als minister beschikbaar is. Zijn naam wordt nu genoemd als grote baas bij Schiphol! Waarschijnlijk toeval, maar dit terzijde.

Gegeven de doelstelling van de “Alderstafel Eindhoven” (en de gewenste uitkomst wellicht?) heeft Eurlings ervoor gekozen de Tafel vol te proppen met Schiphol gelieerde belangenbehartigers, belanghebbenden, aandeelhouders en duidelijke voorstanders van een groter Eindhoven Airport. Partijen zoals Eindhoven Airport, Schiphol, de Brabantse Zeeuwse Werkgevers, SRE, Brainport, gebruikers van EA, en de aandeelhouders Eindhoven en Provincie. De door de hinder en stank getroffen omliggende gemeentes en inwoners (~230000; in Alderstafel taal “de klachtengemeentes”) worden door een persoon vertegenwoordigd en uiteraard ook door BOW en BMF. Daarmee zijn van begin af aan de stemverhoudingen al geregeld , de Alderstafel in Eindhoven is in ieder geval in meerderheid voor uitbreiding. De rest is slimme tactiek en dat is Alders wel toevertrouwd!

De grote Alders verleidingstruc, “fasering”

Zoals ik hierboven al aanduidde zijn de randgemeenten rond de luchthaven ( Veldhoven, Eersel, Best, Oirschot, Son en Breugel), vertegenwoordigd aan de Alders tafel door één persoon, namelijk de wethouder van Veldhoven Jack Tops. Zij worden aan de tafel van Alders ook wel de “klachtengemeenten” genoemd en hebben hun randvoorwaarden benoemd waarbinnen een zekere groei van EA behoeve van de regio mogelijk was. Deze omvatten een aantal punten betreffende omvang van de geluidshinderruimte, de openingstijdenten, weekendrust, de bestaande Regionale Overeenkomst en dergelijke. Halverwege de onderhandelingen, juni vorig jaar, werden deze punten ondergebracht in een regiobod van alle regionale deelnemers inclusief BOW en BMF. Dit regionale bod bevatte een tiental punten waaronder in een punt alle bovenstaande (geluids)hinder eisen waren samengevat in slechts één eis: een maximale geluidsruimte (defensie+civiel) van 9 km2 waarvan maximaal 6 km2 voor civiel gebruik. Al met al toch nog een behoorlijke en betekenisvolle vergroting van 50% ten opzichte van het huidige gebruik van EA!

Het huidige Alders advies gaat volledig voorbij aan dit voor de randgemeenten, BMF en BOW wezenlijke onderdeel van het regiobod. Het komt in feite neer op het klakkeloos uitvoeren van de zogenaamde “Businesscase” van Eindhoven Airport. Deze “Businesscase” is een gemaximaliseerde uitkomst van alle optimistische economische verwachtingen, gelardeerd met vacantiebestemmingen voor heel Nederland. Alle andere onderdelen van het regiobod, waaronder een aantal “spiegeltjes en kraaltjes” voor de aandeelhouders en vrienden (zoals een extra afrit voor EA en een station in Acht) worden wel gehonoreerd. Voor de geluidsruimte nodig voor de uitvoering van de “businescase” van EA alleen al wordt door Alders een civiele geluidsruimte nodig geacht van 9.3 -10.8 km2. Het is duidelijk dat dit veel meer is dan de door de regio wenselijk geachte geluidshinder ook zonder defensiebijdrage.

In een poging om de randgemeenten te verleiden niet direct nee te zeggen en zodoende te kunnen claimen dat er in de regio draagvlak bestaat, heeft Alders de faseringstruc ingebracht. Tot 2015 wordt de beschikbare geluidsruimte beperkt tot 6 km2, daarna wordt er boterzacht geevalueerd op basis van 4 genoemde criteria die zo nodig nog verzacht kunnen worden. Daarna worden sowieso de verdere overeengekomen uitbreidingen uitgevoerd die binnen 10 jaar tot een verdere verdubbeling leiden. Zo staat het tenminste in het advies. En het advies is een en ondeelbaar, dat staat ook in het advies.

Onderdeel van de aanbiedingsbrief van Alders is de constatering dat de bestaande Regionale Overeenkomst, die nu nog de bevolking beschermt, onmiddelijk wordt opgeheven! Ook een onderdeel dus van het advies. De “Businesscase van EA” wordt in zijn geheel uitgevoerd, links-om of rechts-om, zo luidt het advies.

Zoals ik al in de inleiding van deze weblog vermeldde kunnen BOW en BMF hiermee niet instemmen. Het lijkt er helaas op dat de vertegenwoordiger(s) van de klachtengemeenten wel in deze val gaan trappen en menen alle in het advies genoemde waarschuwingen te kunnen negeren en hun rechten te behouden door zelf het schavot op te klimmen!

Gemeenteraden aan het woord

Gelukkig bestaat er nog steeds de mogelijkheid om de Wethouder(s) en de Tweede Kamer op betere en verstandiger gedachten te brengen. Ik ga er nog steeds vanuit dat het leefklimaat in onze gemeenten de bestuurderen niet alleen tijdens de verkiezingen aan het hart gaat. Per slot van rekening is de baan van het vliegveld in 1982 verdraaid om de bevolking van Woensel te ontzien en een beter leefklimaat te verschaffen. Misschien dat het nu tijd is om nee te zeggen tegen een door Schiphol gewenste opgeklopte uitbreiding van Eindhoven Airport. Nu om het leefklimaat in de gehele regio te sparen. Een regio die zich zelfs zonder alle vacantiebestemmingen tot dusver uitstekend nationaal en internationaal als High-Tech regio heeft weten te profileren.

Verkooppraatjes

Brink Zandoerle Brainportdroom onder startbaan.

Alle verkooppraatjes van Alders kunnen niet verhullen dat uitvoering van de “Businesscase van EA” er vooral toe leidt dat 75% van de passagiers die hier instappen vacantiegangers zijn van buiten de provincie die over onze hoofden voor “een Euro op de eerste rang” willen zitten. Echte Brainport kenniswerkers zoeken niet de brullende kerosineslurpers van de startbaan maar cultuur en de rust van de Brink in Zandoerle. Een plaatje waar Brainport zelf graag mee koketteert, in de reclamefolder “het geniale landschap” bijvoorbeeld. Nu het nog kan!

28 juni 2010

Alle seinen stonden voor mij op rood bij die bliksemsnelle benoeming van Balkenende tot lijsttrekker door het partijbestuur, zonder enige serieuze terugkoppeling met de kiezer en leden. Na het geklungel rond de manier waarop wij op foute gronden in de oorlog met Irak waren gerommeld en het gedoe over de verlenging van de missie in Uruzgan was het mij (en velen met mij!) wel duidelijk dat de houdbaarheidsdatum van onze lijsttrekker voorbij was. Helaas werd door het CDA-partijbestuur, door J.P. supersnel op het schild te heffen, toen al een onomkeerbare realiteit gecreëerd.

Dat de afstraffing zo hardhandig zou worden verraste mij wel. Het is nu nog te vroeg om tot een afgewogen oordeel over de oorzaken te komen. Ik zal mij daartoe ook niet laten verleiden. Vele elementen zijn aan te wijzen waarvan de fragmentatie van het politieke veld (met 31 zetels de grootste worden is volgens mij nog niet vaak gebeurd) en het snelle “switchen” van de voorkeur van de kiezer zijn daarbij wel erg opvallend.

Om mij even te beperken tot het onderwerp van deze weblog; het afscheid van Balkenende was indrukwekkend, in stijl en voorbeeldig. Er liggen ongetwijfeld voor hem nog mooie uitdagingen in het verschiet.

Dat er ook een grote schoonmaak gehouden moet worden in het CDA-partijbestuur, voor haar speciale rol in deze ontmanteling van het CDA, spreekt vanzelf. Een partijbestuur dat de tekenen aan de wand niet verstaat en dat niet bij machte was (of wilde zijn) de ambitie van haar voorman te beteugelen, moet haar functioneren ter discussie stellen.

Overigens moet ik erkennen dat ik bij diezelfde gelegenheid Jack de Vries heb aanbevolen. “Met de kennis van nu” zou dat ook al geen gelukkige keuze zijn geweest!

10 juni 2010

Grootgrutters op zondag

De buitengewoon rare landelijke wetgeving over de mogelijke openingstijden van de supermarkten op zondag (maximaal twee in Veldhoven), had B&W er toe gebracht om voor te stellen alleen de twee supermarkten in het Citycentrum op zondag open te stellen. Het argument was dat daarmee de aantrekkelijkheid van het Citycentrum werd vergroot (terwijl op zondag de andere winkels dicht zijn!) Tijdens de eerdere voorbereidende raadsbijeenkomst hadden de fracties al gehakt van dit voorstel gemaakt en besloten dat de winkeliers er maar zelf uit moesten komen. De grootgrutters bleken toch niet van die doortastende zelfstandige ondernemende aanpakkers te zijn en kwamen er niet uit. Aan de ene kant misschien logisch, zo werd ondermeer gezegd door de VVD, maar toch getuigend van weinig allure, zo vond de meerderheid.

De conclusie was dat er geloot moest worden. De vraag hoe dat dan moest gebeuren en of de supers in het centrum daarbij nog een streepje voor (of tegen) moesten hebben hield de raad en B&W vervolgens nog bijna een uur bezig. Het resultaat was: gewoon loten uit de 5 aanmeldingen door een notaris, zoals aan het begin van de vergadering ook al door B&W was voorgesteld.

Coalitieakkoord

Ook aan de orde was het recent tot stand gekomen coalitieakkoord tussen VSA(7), VVD(5) en CDA(4), samen een meerderheid van 16 van de 27 zetels. In een vorige weblog  heb ik daar al van opgemerkt dat dit coalitieakkoord op vrijwel alle beleidsterreinen vrij consequent uitgaat van het bestaande beleid van de vorige coalitie. De eerste zin is dan ook “De komende raadsperiode moet de nadruk liggen op de uitvoering van het vastgestelde en ingezette beleid”. Dat wil zeggen beleid waar het CDA met recht en reden op een aantal punten de afgelopen 4 jaren ernstige bezwaren tegen heeft aangetekend. Een pijnlijke spagaat zo lijkt mij, Met deze nadrukkelijk uitgesproken voortzetting van het basisbeleid van de afgelopen periode dreigt de rol van het CDA in deze coalitie teruggebracht tot bijwagen in de uitvoering. Nu weet ik ook wel dat in de uitvoering nog het een en ander kan worden bijgebogen, maar toch….De vorige periode begon de coalitie met VSA, PvdA en VVD overigens wel met een ferme bijstelling van de visie en het beleid op verschillende terreinen zoals dat mede door het CDA was vorm gegeven! Dat was nadrukkelijk andere koek dan nu en een duidelijke breuk met bestaand beleid. Een feit dat door Albert de Jong(VSA), naar aanleiding van vragen, toch enigszins werd weggemoffeld.

Oppositie verwijt beleidsarmoede.

Door vrijwel alle oppositiepartijen werd nadrukkelijk gewezen op de beleidsarmoede in het akkoord. GBV en PvdA gingen gedetailleerd op het akkoord in en stelden daarnaast vele concrete vragen die in een later stadium door de coalitiepartijen schriftelijk zullen worden beantwoord. Kootkar(Samenwerkend Veldhoven) stelde nadrukkelijk indringende vragen over de hierboven al genoemde spagaat waarin het CDA kan komen te verkeren gezien haar rol als oppositiepartij in de vorige periode. Het antwoord van fractievoorzitter Gerard Slegers dat het CDA alleen maar kritisch en niet altijd tegen alle beleid was geweest, was te vaag om overtuigend te zijn, maar hij had wel degelijk een punt toen hij wees op het feit dat kiezen en bezuinigen (en stoppen met potverteren?) duidelijk door het CDA waren aangedragen.

De belangrijkste beslissingen over de bezuinigingen en de keuzes, de kern en de titel van het akkoord nota bene, worden aan ambtenaren en de totale raad overgelaten. Het coalitieakkoord geeft daar weinig richting aan, zo was de, mijns inziens terechte, algemene klacht vanuit de oppositie.

De toelichting van de coalitiepartijen beperkte zich hoofdzakelijk tot voorlezen van passages uit de inleiding, gelardeerd met herhaalde bezweringen als mantra’s dat het coalitieakkoord uiterst transparant was. Hoe een en ander uitwerkt zullen we in de loop van de komende maanden wel zien.

Moties over Veldvest, breuk in de coalitie

Het CDA had als uitsmijter nog een motie over de gang van zaken bij Veldvest. Geheel in de geest van eerdere acties van de CDA- fractie werd in de motie ernstige zorgen uitgedrukt over de kwaliteit van het basisonderwijs van Veldvest en de gevolgen van de financiele tekorten. Daarnaast werd bovendien het vertrouwen in het bestuur opgezegd en een onderhoud van B&W met het college van Toezicht van Veldvest geëist. Bedoeld als een voorzet van een sterk politiek signaal van de gemeenteraad.

Nel Aarts(VVD): " doe nou toch niet zo eigenwijs!"

Hoewel deze motie duidelijk van te voren was afgestemd met de coalitie en bovendien in eerste ronde die steun van de coalitie ook kreeg, haalde hij het toch niet. De meerderheid van de raad bleek na langdurig heen en weer gepraat toch niet bereid het vertrouwen op te zeggen. Voor de liefhebber viel er een opvallende vinnige woordenwisseling te registreren tussen de coalitiegenoten Nel Aarts(VVD) en Gerard Slegers (CDA) aan de interruptie microfoon. Nel (in de richting van Gerard: “doe nou toch niet zo eigenwijs” en het antwoord: “dan zijn er nog 17 anderen eigenwijs”, verwijzend naar het vooroverleg in de coalitie. Uiteindelijk werd de CDA-motie alleen gesteund door GBV, D66 en slechts 2 leden van VSA. De rest, een meerderheid van 1 stem, was tegen. Een eerste breuk in de nieuwe coalitie was een feit.

Uiteindelijk werd een afgezwakte motie van VVD, PvdA en Samenwerkend Veldhoven, met alleen maar een uitdrukking van zorg over de kwaliteit van het basisonderwijs en de financiën, wel unaniem aangenomen.

Het was een leerzame avond.

30 mei 2010

Het commentaar van een lezeres (W.B.) uit Groningen meldt dat Groningen ook recent Fairtrade gemeente is geworden. Veel borden overal, schrijft ze, maar verder merk je er niets van….

In Trouw een uitgebreid commentaar van de voorzitters van de lokale werkgroepen in Houten en Meppel. Dit commentaar gaat onder de titel “Gemeenten ergeren zich aan campagne Fairtrade” en ondertitel “Max Havelaar koffie is goed genoeg, duurzame Utz koffie niet”. Het komt erop neer dat de lokale werkgroepen zich beklagen over de pietluttige controles van de landelijke organisatie, waarbij ook een dubbele pet wordt gesuggereerd van Max Havelaar die zowel producent is als lid van de jury! Er wordt door deze lokale werkgroepen een pleidooi gehouden om de criteria te versoepelen opdat er meer gemeenten kunnen meedoen.

Het is duidelijk dat het hier gaat over zaken die met de essentie van de doelstellingen van Fairtrade, zoals ik die zie, niets te maken hebben. En die de aandacht hinderlijk afleiden van waar het over zou moeten gaan. Namenlijk het inzetten van onze economische macht om een duurzame wereld dichterbij te brengen. Zolang de landelijke Fairtrade zich blijft inzetten om de merken toelaatbare koffie tot op de boon te toetsen blijft het bij “punaises poetsen” en verliest de actie aan goodwil.

Deze discussie rond de toegelaten koffie leidde er al eerder toe dat Douwe Egberts de gemeenten Alkmaar, Groningen en Den Helder voor de rechter daagde. Ook een signaal dat niet direct de uitstraling heeft die hoort bij een initiatief dat beoogt de wereld te redden.

Het is te hopen dat we in Veldhoven van deze onsmakelijke vertoningen verschoont zullen blijven. Aan mij zal het niet liggen en de initiatiefgroep in Veldhoven kennende, aan hen ook niet.

22 Mei 2010

Een goede gelegenheid om iets meer over de achtergronden te vertellen, ook al omdat daar hier en daar misverstanden over kunnen zijn.

Om maar meteen klare wijn te schenken; ik zal mijn aandacht vooral richten op de mondiale Fairtrade ontwikkeling mede geinspireerd door de Verenigde Naties. Ik realiseer mij terdege dat al sinds de 50er jaren in vele (vaak kerkelijke) lokale organisaties eerlijke handel werd gepropageerd als onderdeel van de steun aan ontwikkelingslanden. Deze vormden uiteraard een vruchtbare voedingsbodem voor de huidige doorbraak in de groei (vooral in het laatste jaren) van de breder georienteerde Fairtrade activiteiten in de westerse wereld. Daarbij is vooral de verbreding van de doelstellingen en het verband met duurzaamheid in de wereld wat mij betreft van het grootste belang.

Voor mij is Fairtrade vooral een marktgerichte aanpak om de doelstellingen zoals die in door de Verenigde Naties in grote lijnen in 1987 (Our Common Future) werden geformuleerd en later (2000) ook door de VN in Millenniumdoelen werden verwoord, te bereiken. Een verkenning op zoek naar duidelijkheid en samenhang tussen al deze initiatieven is het doel van deze weblog.

Duurzame ontwikkeling

In een weblog enige maanden geleden (28 november 2009) heb ik uitgebreid aandacht gegeven aan het in 1987 door de Verenigde Naties omarmde rapport met de pakkende titel “Our Common Future (Onze gezamenlijke toekomst)”. Dit rapport bouwde voort – en was een antwoord op – de enige tijd daarvoor gepubliceerde noodkreet van een aantal wetenschappers onder de titel “De ggrenzen van de groei”, waarin de noodklok werd geluid over het opraken van onze grondstoffen en de ongelijke verdeling van deze grondstoffen over de wereld.

Het rapport “Our Commom Future” kan worden beschouwd als een antwoord voor de wereld op de toenemende verkwisting van energie, grondstoffen en voedsel in de wereld door de rijke landen en de dreigende toekomst voor het arme deel van de wereld en zijn bevolking. Meer nog, het wijst ook wegen hoe we de nieuwe onrustbarende en dreigende ontwikkelingen op het gebied van klimaatverandering, ontbossing, chemische verontreiniging etcetera. kunnen tegengaan. In dat hartverwarmende document opgesteld door Gro Brundtland werd de term “duurzame ontwikkeling” voor het eerst geïntroduceerd als kernbegrip voor de veranderingen die in de wereld nodig zijn om onze gemeenschappelijke toekomst veilig te stellen.

De (vertaalde) kern van duurzame ontwikkeling in de terminologie van het hierboven genoemde UN document van Gro Brundtland is:

“Duurzame ontwikkeling is een ontwikkeling die aansluit op de behoeften van het heden zonder het vermogen van toekomstige generaties om in hun eigen behoeften te voorzien in gevaar te brengen”

Een zin die je een paar keer moet herlezen om de imposante waarheid te bevatten! Een krachtige formulering die nadrukkelijk afstand neemt van het bestaande onevenwichtige gebruik van energie, grondstoffen en voedsel in de wereld en wijst op de gevolgen van de daaruit voortvloeiende uitputting van de bestaande voorraden. En een formulering die nadrukkelijk aangeeft dat eerlijk delen in het belang is van een duurzame samenleving op wereldschaal. Een formulering die naadloos aansluit bij de door velen gevoelde verantwoordelijkheid voor deze wereld die we alleen maar te leen hebben van onze kinderen. Mede om die reden noemde ik het document hierboven eerder “hartverwarmend”.

Fairtrade, een marktgerichte aanpak

In veel publicaties komt Fairtrade bij eerste kennismaking naar voren als een beweging (je mag ook actiegroep zeggen!) die zich beperkt tot de productie van producten zoals koffie, suiker, soja etc. Eerlijke handel en geen kinderarbeid om het maar even eenvoudig samen te vatten. Ook Fairtrade zelf “bezondigt” zich daaraan in een aantal folders. Als voorbeeld hoef ik alleen maar naar het stukje te kijken in de zogenaamde Millenniumkrant zoals die huis aan huis is verspreid in Veldhoven. Ook daar wordt het doel van Fairtrade voor de snelle lezer te veel vereenvoudigd tot de hierboven al genoemde eerlijke handel en kinderarbeid. Dat is jammer want daarmee wordt mijns inziens geen recht gedaan aan de volle breedte, doel en effect van de missie van Fairtrade. Om het eens ferm te zeggen:

Fairtrade is geen onderdeel van één van de Millenniumdoelen, het is een manier voor de gewone burger om alle Millenniumdoelen te helpen bereiken door zijn handelen iedere dag, door gebruik te maken van zijn economische macht .Het is zoals ik het hierboven al uitdrukte, geleend van Fairtrade USA, “een marktgerichte aanpak”.

Visie van Fairtrade

Ik kan het niet laten om u hier ook kennis te laten maken met een samenvatting van de (vertaalde) formuleringen van Fairtrade USA die ik op mijn zoektocht naar de wortels van het Fairtrade initiatief tegenkwam. Beter dan ik het zelf kan verzinnen geeft het de breedte en diepte van het Fairtrade concept aan.

“We streven naar het versterken en het verrijken het leven van kleine boeren en werknemers over de hele wereld. De Fairtrade benadering is een op de markt gebaseerde benadering gericht op het beëindigen van armoede, een alternatief voor de afhankelijkheid van hulp.

Wij geloven dat de boeren een eerlijke prijs voor hun oogst moeten krijgen, de werknemers veilige werkomstandigheden verdienen, een fatsoenlijk leefbaar loon en het recht zich te organiseren. Door middel van directe, eerlijke handel, landbouw , zijn gezinnen met werkende ouders in staat om beter te eten, hun kinderen in de school te houden, van de gezondheid en huisvesting te verbeteren en te investeren in de toekomst.

Sterke gezinnen, levendige plaatselijke economieën, de ondersteuning van het natuurlijke milieu, duurzame ontwikkeling van de gemeenschap, en hoop voor de toekomst – dat zijn de resultaten die we zoeken door middel van Fair Trade.

We zien miljoenen consumenten in toenemende mate bezorgd over de toestand van de wereld, op zoek naar mogelijkheden om hun macht te gebruiken in de markt om een positief verschil maken. Door hun beslissingen bij het inkopen, hebben mensen de mogelijkheid om met hun bestedingen te stemmen voor een betere wereld. Wij streven ernaar ze op deze kracht en macht voor verandering. te wijzen, ze te inspireren en te mobiliseren Wij geloven dat de opkomst van de bewuste consument een fundamentele verschuiving in de manier waarop bedrijven zaken doen zal veroorzaken, het een historische kans zal creëren om bedrijven te belonen die duurzaamheid aanhangen. Voor ons is Fair Trade niet alleen een markt, het is ook een sociale beweging die kracht, hoop en reële keuze voor de consument van de wereld brengt.

Bescherming van het milieu gaat hand-in-hand met de bescherming van het levensonderhoud van lokale gemeenschappen. Het Fair Trade-model legt een directe link tussen de sociale en ecologische duurzaamheid. Wij eisen strikte bescherming van lokale ecosystemen en zorgen ervoor dat boeren een oogst prijs ontvangen.die hen in staat stelt om duurzame landbouw te practiseren. We moedigen de landbouwers om de overgang naar biologische landbouw te maken omdat het veiliger is voor de werknemers in de landbouw, voor de consument gezonder en beter voor het milieu. Uiteindelijk helpen we boerengezinnen uit te groeien tot de beste verdedigers van de toekomst van de planeet”

Tot zover de ingekorte samenvatting van de visie van Fair Trade USA.

Fair Trade in Veldhoven.

Een voor een tekenen.

Dringen geblazen.

Ik noemde in de aanhef al de activiteiten van de initiatiefgroep om Veldhoven om handtekeningen te verzamelen om via een burgerinitiatief de gemeente Veldhoven bij Fair Trade te laten aansluiten. Die handtekeningen, nou dat zit wel goed, die zijn binnen. Men mag dus verwachten dat op niet al te lange termijn een voorstel om de gemeente als Fair Trade gemeente aan te melden zal worden ingediend

Zoals ook al uit de rest van deze weblog bleek is het daarmee niet klaar, bij lange na niet! Het uiteindelijke doel is immers dat iedere burger, wij allemaal, onze macht gebruiken en eerlijk delen in de breedste zin, wereldwijd afdwingen.

Onmogelijk? Elke reis begint met ėėn stap!

Fairtrade initiatiegroep Veldhoven: Anne Cobben, Mieke van Lisdonk, Wim de Jonge, Robert Tops, Judith van de Belt, Rudy Snel en Tiny Renders.

16 mei 2010